មេរៀននិយាយពីសិល្បៈការងារដែលផ្តើមចេញពីទស្សនៈស្លាប់រស់របស់ Samurai ដែលលោក
មេរៀននិយាយពីសិល្បៈការងារដែលផ្តើមចេញពីទស្សនៈស្លាប់រស់របស់ Samurai ។
ការងារកាន់តែច្រើនឡើងៗ ប៉ុន្តែការងារកាន់តែច្រើន ខ្លួនបែរជាបាត់បង់កម្លាំងចិត្តធ្វើការងារ។ អារម្មណ៍អស់កម្លាំង នឿយហត់រហូតដល់ថ្នាក់យើងមិនចង់ធ្វើអ្វីទាំងអស់។
ប្រាកដណាស់យើងទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែធ្លាប់ឆ្លងកាត់អារម្មណ៍បែបនេះ មែនដែរទេ?
យ៉ាងណាមិញ តើអ្នកទាំងអស់គ្នាដឹងទេថា ពេលខ្លះរឿងដែលធ្វើឱ្យយើងនឿយហត់បំផុត តាមពិតទៅជាការងារដែលមិនទាន់បានបញ្ចប់?
ចូរយើងពិនិត្យមើលឧទាហរណ៍ដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយខាងក្រោម។
ក្នុងហាងដែលមានតុច្រើន បុគ្គលិកដែលមានបទពិសោធអាចចងចាំមុខម្ហូបនីមួយៗដែលភ្ញៀវបានហៅយ៉ាងច្បាស់ បញ្ជូនការកុម្មង់ទៅឱ្យផ្ទះបាយ ហើយលើកម្ហូបចេញដោយគ្មានមិនភាន់ច្រឡំតុនោះទេ។
ទោះជាយ៉ាងណា បន្ទាប់ពីភ្ញៀវបានទូទាត់ប្រាក់រួច ប្រសិនបើសួរឡើងវិញថា ភ្ញៀវម្នាក់នោះបានហៅម្ហូបអ្វី ពួកគេបែរជាមិនចាំទៅវិញ។
សូម្បីតែបុគ្គលិកដែលមានបទពិសោធ មិនដែលច្រឡំការកុម្មង់ ក៏មានទំនោរបែបនេះដែរ។
ទោះជាយ៉ាងណា ចំណុចនោះមិនមែនមានន័យថា ពួកគេគ្មានសមត្ថភាពចងចាំនោះទេ។ ព្រោះក្នុងអំឡុងពេលធ្វើការ ពួកគេនៅតែចងចាំរាល់ការកុម្មង់នីមួយៗ។ គ្រាន់តែនៅពេលដែលការងារបានបញ្ចប់ ខួរក្បាលហាក់បីដូចជាបញ្ចេញព័ត៌មាននោះភ្លាមៗ។
អាចនិយាយបានថា កិច្ចការដែលមិនទាន់បញ្ចប់នឹងបន្តស្ថិតនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស។ ហើយនៅពេលដែលយើងទុកកាន់តែច្រើនឡើង អារម្មណ៍នឿយហត់នឹងកើនឡើងតាមនោះដែរ។
តើទស្សនៈស្លាប់រស់របស់សាមូរ៉ៃជាអ្វី?
នៅពេលដែលរំលឹកដល់សាមូរ៉ៃ តើអ្នកទាំងអស់គ្នាតែងតែគិតថាពួកគេជាមនុស្សបែបណា?
មានប្រយោគដ៏ល្បីមួយនៃស្មារតីប៊ូស៊ីដូរបស់ជប៉ុន៖
“武士道とは、死ぬことと見つけたり”
ប្រែថា៖
“មាគ៌ារបស់អ្នកចម្បាំងគឺស្វែងរកសេចក្តីស្លាប់។”
បើពន្យល់តាមន័យសព្វថ្ងៃនេះមានន័យថា៖ ផ្លូវដែលត្រឹមត្រូវសម្រាប់អ្នកចម្បាំងម្នាក់គឺហ៊ានប្រឈមមុខនឹងសេចក្តីស្លាប់។
ទោះជាយ៉ាងណា ប្រយោគនេះមិនមានន័យថា សាមូរ៉ៃមានបំណងចង់បំផ្លាញខ្លួនឯងនោះទេ។ ពួកគេមិនមែនជាមនុស្សដែលស្វែងរកសេចក្តីស្លាប់នោះទេ។
ផ្ទុយទៅវិញ ទស្សនៈនេះបង្ហាញពីមេរៀនដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយគឺ កុំរស់នៅក្នុងសភាពភ័យខ្លាចសេចក្តីស្លាប់ ចូររស់នៅឱ្យបានពេញលេញបំផុតគ្រប់វិនាទីនៃពេលបច្ចុប្បន្ន។
នោះជាទស្សនៈស្លាប់រស់របស់សាមូរ៉ៃ ជាទស្សនៈដែលចាត់ទុកជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់ជាទិដ្ឋភាពពីរដែលជាប់ទាក់ទងគ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធ ទន្ទឹមនឹងនោះ ដាក់ចេញជាសំណួរ៖ តើមនុស្សគួររស់នៅបែបណា? ហើយប្រឈមមុខនឹងសេចក្តីស្លាប់យ៉ាងដូចម្តេច?
កើត ចាស់ ឈឺ ស្លាប់ – មនុស្សគ្រប់រូបនឹងស្លាប់ទៅតាមច្បាប់ធម្មជាតិ។ ដូច្នេះហើយ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតគឺរស់នៅយ៉ាងណាដើម្បីឱ្យពេលដែលយើងលាចាកលោក យើងអាចចាកចេញដោយមោទនភាព និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ។
សិល្បៈនៃការរៀបចំការងាររបស់លោក Steve Jobs
ប្រាកដណាស់ ប្រិយមិត្តទាំងអស់គ្នាប្រាកដជាស្គាល់ឈ្មោះរបស់លោក Steve Jobs – ដែលជាសហគ្រិន និងជាអតីតនាយកប្រតិបត្តិរបស់ក្រុមហ៊ុន Apple ។
របៀបដែលគាត់រៀបចំ និងអនុវត្តការងារក៏បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្មារតីស្រដៀងគ្នានឹងទស្សនៈ “រស់នៅឱ្យបានពេញលេញបំផុតគ្រប់វិនាទី” របស់សាមូរ៉ៃ។
ដើម្បីជៀសវាងកុំឱ្យការងារសល់រហូតដល់ថ្ងៃបន្ទាប់ លោក Steve Jobs តែងតែសម្រិតសម្រាំងច្បាស់លាស់ការងារដែលត្រូវបញ្ចប់ក្នុងមួយថ្ងៃ។
លោកប្រើពេល ១៨ ម៉ោងជារៀងរាល់ថ្ងៃធ្វើជាពេលវេលាគ្រោងទុក បន្ទាប់មករើសយកការងារសំខាន់ៗពី ៣ ទៅ ៥ ប៉ុណ្ណោះ ហើយខំប្រឹងសម្រេចការងារដែលបានដាក់ចេញមុនពេលបញ្ចប់ការងារក្នុងមួយថ្ងៃ។
រហូតដល់ថ្នាក់ ដើម្បីផ្តោតលើការសម្រេចគោលដៅដែលបានដាក់ចេញ គាត់សុខចិត្តកាត់បន្ថយការងារតូចតាច និងមិនចាំបាច់ដែលអាចបង្កឱ្យមានការរំខាន។
ជាការពិតណាស់ មិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែអាចអនុវត្តវិធីសាស្ត្រនេះទៅលើការងាររបស់ខ្លួននោះទេ។ អាស្រ័យលើជំនាញ និងមុខតំណែងការងារ មានករណីខ្លះមិនអាចជ្រើសរើសបាន ឬកាត់បន្ថយការងារដូចជាលោក Steve Jobs នោះទេ។
ស្មារតីសាមូរ៉ៃអាចអនុវត្តគ្រប់ការងារ
ត្រឡប់ទៅរឿងនិយាយពីខួរក្បាលដែលយើងបានលើកឡើងនៅដើមអត្តបទនេះ។
ខួរក្បាលមានទំនោរមិនព្រមបោះបង់ការងារដែលមិនទាន់សម្រេច។ នៅពេលដែលការងារមិនទាន់ធ្វើរួចកាន់តែច្រើនឡើង យើងងាយនឹងមានអារម្មណ៍នឿយហត់ និងអស់កម្លាំង។
ដូច្នេះដំណោះស្រាយពិតជាសាមញ្ញណាស់។ បំពេញការងារម្តងមួយៗ មុនពេលដែលការងារទាំងនោះកាន់តែច្រើនឡើង។
ប្រសិនបើបន្ទុកការងារច្រើនពេក សូមរើសយកការងារដែលសំខាន់ៗ ផ្តោតកម្លាំងទាំងអស់លើការងារដែលកំពុងធ្វើនៅពេលនោះ ហើយធ្វើឱ្យហើយ។
មនុស្សម្នាក់មិនអាចធ្វើការងារច្រើនក្នុងពេលតែមួយនោះទេ។ ដូច្នេះហើយ ការរៀបចំ និងបែងចែកប្រភេទការងារគឺសំខាន់ខ្លាំងណាស់។ នៅពេលដែលមានផែនការច្បាស់លាស់ អ្វីដែលនៅសល់គ្រាន់តែអនុវត្តតាមលំដាប់លំដោយ។
រស់នៅអស់ពីកម្លាំងចិត្ត ខិតខំអស់ពីសមត្ថភាព និងប្រើប្រាស់ពេលវេលាឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពស្រដៀងទៅនឹងស្មារតីគោលនៃទស្សនៈស្លាប់រស់របស់សាមូរ៉ៃ។
“រស់នៅពេញលេញគ្រប់ពេលវេលា”
កុំទុកបាល់ក្នុងដៃរបស់ខ្លួន
ក្រៅពីនេះ ខ្ញុំនៅមានដំបូន្មានមួយទៀតនិយាយពីការរៀបចំការងារ។
ភាគច្រើនការងារសព្វថ្ងៃសុទ្ធតែតម្រូវឱ្យមានកិច្ចសហការគ្នារវាងមនុស្សជាច្រើន។ សូម្បីតែពេលដែលធ្វើការម្នាក់ឯងក៏ដោយ ពេលខ្លះយើងនៅតែត្រូវការអតិថិជនត្រួតពិនិត្យ ឬយល់ស្របនឹងលទ្ធផល។ អាចនិយាយបានថា មានការងារជាច្រើនមិនអាចបញ្ចប់បាន ប្រសិនបើខ្វះការសម្របសម្រួល និងទំនាក់ទំនងរវាងភាគី។
ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ គ្រប់គ្នាត្រូវប្តូរវេនអនុវត្តការងារនីមួយៗ។ ទោះជាយ៉ាងណា ដោយគ្រាន់តែផ្លាស់ប្តូរវិធីសាស្រ្តដោះស្រាយបន្តិចបន្តួច យើងអាចបង្កើនប្រសិទ្ធភាពការងារបានយ៉ាងច្រើន។
សូមស្រមៃគិតមើល៖ ប្រសិនបើភាគីមិនអាចចាប់ផ្តើមការងារព្រោះតែអ្នកមិនទាន់បញ្ចប់កិច្ចការរបស់ខ្លួន ចំណុចនោះមានន័យថា អ្នកកំពុងធ្វើឱ្យអ្នកដទៃរង់ចាំ។ អាចនិយាយបានថា បាល់កំពុងនៅក្នុងដៃរបស់អ្នក។
ចំពោះការងារបែបនេះ សូមប្រញាប់បញ្ជូនបាល់ទៅឱ្យអ្នកបន្ទាប់។
នៅពេលដែលបញ្ជូនបាល់រួចរាល់ ភារកិច្ចរបស់អ្នកក៏បានបញ្ចប់។ ក្នុងអំឡុងពេលដែលអ្នកផ្តោតអារម្មណ៍ដោះស្រាយការងារផ្សេងទៀត ភាគីអាចបន្តការងាររបស់ពួកគេ។
ដូច្នេះហើយ ក្នុងខួរក្បាលរបស់អ្នកមានតួនាទីមួយផ្សេងទៀតត្រូវដោះស្រាយ ដែលជួយកាត់បន្ថយបន្ទុកលើខួរក្បាល។
នៅជុំវិញខ្លួនរបស់អ្នក តើមាននរណាតែងតែឆ្លើយតបសារ ឬទំនាក់ទំនងការងារយឺតយ៉ាវដែរទេ?
ជាការពិតណាស់ មិនអាចវាយតម្លៃគ្រប់ស្ថានភាពទាំងអស់ដោយផ្អែកលើល្បឿនឆ្លើយតបតែមួយគត់នោះទេ។ ព្រោះអាស្រ័យលើកត្តាជាច្រើនទៀត។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា អ្នកដែលឆ្លើយតបយឺត ច្រើនតែជាអ្នកដែលដោះស្រាយការងារមិនទាន់មានប្រសិទ្ធភាព។
ប្រហែលជា មូលហេតុស្ថិតនៅលើបាតុភូតដែលយើងបានលើកឡើងនៅដើមអត្ថបទនេះ៖ ភាពនឿយហត់ព្រោះតែមានភារកិច្ចកាន់តែច្រើនឡើងក្នុងចិត្ត។
ការងារមិនងាយស្រួលគ្រប់ពេលនោះទេ។
យ៉ាងណាមិញ ទោះបីជាត្រូវប្រឈមមុខនឹងការងារដ៏លំបាកជាបន្តបន្ទាប់ក៏ដោយ យើងនៅតែអាចធ្វើការកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព និងកាត់បន្ថយភាពនឿយហត់ ប្រសិនបើយើងដឹងពីរបៀបប្រើផ្នត់គំនិតដោយផ្អែកលើទស្សនៈស្លាប់រស់របស់សាមូរ៉ៃ។
នេះជាវិធីសាស្រ្តមួយដែលគួរតែសាកល្បង។
តើយើងម្នាក់ៗអាចក្លាយជាសាមូរ៉ៃមួយរូបដែរទេ? ចូរយើងសាកល្បងរៀបចំការងារឡើងវិញ ដើម្បីឱ្យខួរក្បាលរបស់យើងបានសម្រាក។
Abe Kengo


