ហេតុអ្វីបានជាប្រជាជនជប៉ុនមិនធ្លាក់ក្នុងអំពើ​អាក្រក់​ទាំង​ដែល​មិន​មាន​ទស្សនៈ​ទាក់​ទង​នឹង​ឋាន​សួគ៌ ឬ​ឋាន​នរក?

ហេតុអ្វីបានជាប្រជាជនជប៉ុនមិនធ្លាក់ក្នុងអំពើ​អាក្រក់​ទាំង​ដែល​មិន​មាន​ទស្សនៈ​ទាក់​ទង​នឹង​ឋាន​សួគ៌ ឬ​ឋាន​នរក?

“តើពិភពបន្ទាប់ពីមនុស្សស្លាប់ទៅយ៉ាងណា?”

ចម្លើយសម្រាប់សំណួរនេះប្រហែលជាមានភាពខុសគ្នាអាស្រ័យលើសាសនាដែលមនុស្សម្នាក់ៗគោរព​ប្រតិបត្តិ ក៏​ដូច​ជា​វប្បធម៌ និង​ផ្នត់​គំនិត​របស់​ប្រជាជាតិ​នីមួយៗ។

រស់នៅប្រកបដោយភាពសុចរិត ដើម្បីកុំឲ្យពេលដែលស្លាប់ទៅធ្លាក់នរក ក៏ជាមាគ៌ាមួយសម្រាប់មនុស្សធ្វើអំពើល្អផងដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណា នៅប្រទេសជប៉ុនមានទស្សនៈដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍មួយ។ នោះគឺក្នុងសាសនាស៊ីនតូ – ដែលជាសាសនាដើមរបស់ប្រទេសនេះ – មិនមានទស្សនៈនិយាយពីឋានសួគ៌ ឬឋាន​នរក​នោះ​ទេ។

ដូច្នេះប្រសិនបើគ្មានឋានសួគ៌ ហើយក៏មិនមានឋាននរកដ៏គួរឲ្យខ្លាចដាក់ទណ្ឌកម្ម ហេតុអ្វីបាន​ជា​មនុស្ស​នៅតែត្រូវរស់នៅដោយទៀងត្រង់? ប្រសិនបើធ្វើអំពើអាក្រក់មិនធ្លាក់ឋាននរក តើ​យើងអាចរស់នៅដោយសេរីតាមអំពើចិត្ត និងធ្វើរឿងដែលមានប្រយោជន៍សម្រាប់ខ្លួន​ឯង​មែន​ទេ?

ក្នុងខ្លឹមសារអត្តបទថ្ងៃនេះ ខ្ញុំចង់និយាយអំពីចំណុចដែលពិសេសបំផុតក្នុងស្មារតីរបស់ប្រជាជនជប៉ុន – ជាអ្វីដែលបានជះឥទ្ធិពលលើការយល់ឃើញរបស់ពួកគេចំពោះអំពីល្អ និងអាក្រក់អស់​រយៈ​ពេល​រាប់​ពាន់​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។

តាំងពីបុរាណកាលមក ប្រទេសជប៉ុនមានប្រព័ន្ធជំនឿដើមហៅថាស៊ីនតូ។

សាសនាស៊ីនតូមិនមានកម្រងគម្ពីរជាក់លាក់ណាមួយដែលបង្រៀនពីគោលលទ្ធិនោះទេ។ ហើយក៏មិនមានពិធីដូចជាសាសនាគ្រឹស្តនោះដែរ ជាកន្លែងដែលមនុស្សទៅព្រះវិហារដើម្បីសារភាពអំពើ​បាប ឬ​ធ្វើ​ពិធីបុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​ដើម្បី​ចូល​រួម​សាសនា​ជា​ផ្លូវ​ការ។

ហើយសាសនាស៊ីនតូក៏មិនមែនជាសាសនាដែលមនុស្សត្រូវចូលជាសមាជិកផ្លូវការ ដើម្បីក្លាយជាអ្នក​កាន់​សាសនា​នោះ​ទេ។

មិនចាប់ផ្តើមដោយពិធីណាមួយនោះទេ ហើយក៏មិនសម្គាល់ដោយពាក្យសច្ចានោះដែរ។ ផ្ទុយទៅ​វិញ បន្តិចម្តងៗ និងដោយធម្មជាតិ វាដិតជាប់ក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សក្នុងអំឡុងពេលដែលពួកគេធំ​ដឹង​ក្តី​នៅ​លើ​ទឹក​ដី​ជប៉ុន។

ដូច្នេះហើយ មនុស្ស​កម្រ​នឹង​មាន​អារម្មណ៍​ថានោះជា “សាសនា” ខ្លាំងណាស់។ ហើយនោះក៏ជាហេតុ​ផល​មួយដែលធ្វើឲ្យប្រជាជនជប៉ុនជាច្រើននៅពេលដែលទទួលបានសំណួរទាក់ទងនឹងសាសនា ពួក​គេនឹងឆ្លើយថាខ្លួនមិនកាន់សាសនាអ្វីទាំងអស់។

ក្រោយមក ព្រះពុទ្ធសាសនាត្រូវបាននាំចូលប្រទេសជប៉ុនតាមរយៈប្រទេសចិន។

យូរៗទៅ ព្រះពុទ្ធសាសនា និងសាសនាស៊ីនតូបានរួមបញ្ចូលគ្នា បង្កើតបានជាទស្សនៈសាសនាដ៏ពិសេស​របស់​ប្រជាជន​ជប៉ុន​នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន។

ប្រសិនបើមិនធ្វើជាព្រះសង្ឃ មនុស្សម្នាក់ក៏មិនចាំបាច់ឆ្លងកាត់ពិធីពិសេសណាមួយដើម្បីទទួលបាន​ការទទួលថា “ជាអ្នកកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនា” នោះដែរ។

ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាមានទស្សនៈដូចជាការចាប់កំណើតឡើងវិញ ឋានសួគ៌ និងឋាននរក។ ហើយប្រជាជន​ជប៉ុន​យល់ច្បាស់អំពីទស្សនៈទាំងនេះ។ ប៉ុន្តែ​ចំណុច​ដែល​គួរ​ឲ្យចាប់​អារម្មណ៍ និងខុសគ្នាត្រង់​ថា ពិភពបន្ទាប់ពីស្លាប់ទៅតាមទស្សនៈរបស់សាសនាសុីនតូ។

យោងទៅតាមសាសនាស៊ីនតូ ពិភពរបស់មនុស្សនៅរស់ និងពិភពរបស់មនុស្សដែលបានស្លាប់ទៅត្រូវបានបែងចែកជាពិភពខុសគ្នា។ ប៉ុន្តែក្នុងពិភពនោះមិនមានឋានសួគ៌ ហើយក៏មិនមាន​ឋាន​នរកនោះ​ដែរ។

ទស្សនៈដែលនិយាយពីព្រះក្នុងសាសនាស៊ីនតូក៏ខុសគ្នាទាំងស្រុងនឹងគ្រិស្តសាសនា ឬឥស្លាមផង​ដែរ។ មិនមានព្រះតែមួយអង្គគត់ មានអំណោចលើអ្វីៗទាំងអស់នោះទេ។

មិនដូចជាសាសនាដែលគោរពព្រះមួយអង្គនោះទេ ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាមានព្រះពុទ្ធ និងព្រះពោធិសត្វ​ជា​ច្រើន​អង្គ ព្រះមួយអង្គៗតំណាងឲ្យបំណងប្រាថ្នាធំមួយ និងជំនឿខុសៗគ្នា។

ប៉ុន្តែសាសនាស៊ីនបែរជាពិសេសជាងនេះទៅទៀត។

សាសនាស៊ីនតូមានប្រភពជំនឿយ៉ាងជ្រាលជ្រៅលើការគោរពបូជាធម្មជាតិ។

ព្រះអាទិត្យមានព្រះរបស់ព្រះអាទិត្យ ភ្នំមានព្រះរបស់ភ្នំ ទន្លេ ដើមឈើ ថ្ម សមុទ្រជាដើម ទាំងអស់សុទ្ធតែអាចមានវិញ្ញាណពិសិដ្ឋ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត គេថែមទាំងនិយាយថា សូម្បីតែក្នុងផ្ទះបាយក៏មាន​វត្ត​មាន​របស់​អាទិទេព​ផង​ដែរ។

អាទិទេពទាំងនោះច្រើនរហូតដល់ថ្នាក់រាប់មិនអស់។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលពិសេសត្រង់ថា… ចំនួនអាទិទេព​ទាំង​នោះ​កើន​ឡើង​ឥត​ឈប់​ឈរ។ ពី​ព្រោះ​មនុស្ស​ម្នាក់​ក៏​អាច​ក្លាយ​ជា​ព្រះ​បាន​ដែរ។

ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រជប៉ុន មានមនុស្សមួយចំនួនស្លាប់ដោយការចងគំនុំ ដោយមិនព្រមបោះបង់នាំ​យក​ការ​ចង​កំហឹង។ បន្ទាប់ពីស្លាប់ ព្រលឹងរបស់ពួកគេអាចនឹងក្លាយជា Onryo – វិញ្ញាណដែល​ពោរ​ពេញ​ដោយការចងកំហឹង ធ្វើអំពើអាក្រក់ និងធ្វើឲ្យមនុស្សភ័យខ្លាច។

ប៉ុន្តែក្នុងពិភពទស្សនៈរបស់សាសនាស៊ីនតូ សូម្បីតែវិញ្ញាណចងកំហឹងទាំងនោះក៏អាចក្លាយជាអាទិទេព​បាន​ដែរ។

ដើម្បី​បំបាត់​កំហឹង​របស់​វិញ្ញាណ​មួយ គេ​អាច​គោរព​បូជា និង​បម្រើ​វិញ្ញាណ​នោះ​ប្រៀបបីដូចជាអាទិទេព។

យូរៗទៅ គំនុំត្រូវបានរំសាយ។ វិញ្ញាណ​ដែលចងកំហឹងរកឃើញទីស្ងប់សុខ ហើយជាចុងក្រោយ ពួក​គេ​​ពិត​ជា​​បាន​​ក្លាយ​​ជា​​ព្រះ​ដែល​ទទួល​បាន​ការ​គោរព។

មិនត្រឹមតែវិញ្ញាណដែលចងកំហឹងប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែមនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់យើងដែលបានស្លាប់ទៅក៏អាចក្លាយជាអាទិទេពបន្តិចម្តងៗបានដែរ។ ដូច្នេះហើយ មនុស្សដែលបានស្លាប់ទៅមិនរលាយបាត់ទាំងស្រុងនោះទេ ពួក​គេ​នៅ​តែ​នៅ​ទីនោះ។

ហើយបើទោះបីជាគ្មានឋានសួគ៌ ឬឋាននរកក៏ដោយ ចំនួនអាទិទេពទាំងនោះនៅតែនៅទីនោះ តាម​មើល​យើង​ទាំងអស់គ្នាគ្រប់ពេល គ្រប់ទីកន្លែង។

អាទិទេពមិនបង្ហាញខ្លួន មិនវិនិច្ឆ័យ មិនដាក់ទោស ឬប្រទានរង្វាន់នោះទេ។ អាទិទេពគ្រាន់តែ​ទត​​ឃើញ​ប៉ុណ្ណោះ។

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលមនុស្សជឿថា មានក្រសែភ្នែកដែលមើលមិនឃើញកំពុងសម្លឹងមើលខ្លួន… តើ​មាន​មនុស្សប៉ុន្មាននាក់នៅ​តែ​អាច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​បាន​ទៀត?

ប្រហែលនេះជាចំណុចមួយក្នុងចំណោមហេតុផលដែលប្រជាជនជប៉ុនមិនធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប ទាំងដែល​មិន​មាន​ឋាន​សួគ៌ ឬ​ឋាន​នរក​ក៏​ដោយ។

ហើយនេះក៏ជាហេតុផលមួយក្នុងចំណោមហេតុផលដែលធ្វើឲ្យសាសនាគ្រឹស្តមានការលំបាកក្នុងការផ្សព្វផ្សាយនៅទូទាំងប្រទេសជប៉ុនផងដែរ។

គេនិយាយតៗគ្នាថា អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាធ្លាប់និយាយថា៖

• “ប្រសិនបើមិនប្តូរទៅជឿលើគ្រិស្តសាសនា ហើយរស់នៅស្របតាមការបង្រៀនរបស់ព្រះ មនុស្ស​នឹងធ្លាក់នរក។”

ប៉ុន្តែចំណុចនេះបានធ្វើឲ្យប្រជាជនជប៉ុនជាច្រើនលើកឡើងជាសំណួរមួយ។ សំណួរមួយដែលហាក់បីដូចជាសាមញ្ញ ប៉ុន្តែមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ៖

• “ដូច្នេះតើដូនតាដែលបានចែកឋានទៅមុន​ពេលដែលសាសនា​គ្រិស្ត​មក​ដល់​ប្រទេស​ជប៉ុននឹងទៅជាយ៉ាងណា? តើពួកគេទាំងអស់គ្នាកំពុងនៅក្នុង​​ឋាន​នរក​​មែន​ទេ?”

អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាត្រូវបានគេនិយាយថា មិនអាចផ្តល់ចម្លើយដ៏គួរឲ្យជឿជាក់បានឡើយ។

ព្រោះក្នុងផ្នត់គំនិតរបស់ប្រជាជនជប៉ុន អ្នកដែលបានស្លាប់ទៅមិនមែនគ្រាន់តែជាព្រលឹងដែលត្រូវ​ទុក​ចោល​នោះ​ទេ។ ពួកគេនៅតែមានវត្តមាន នៅតែតាមមើលថែកូនចៅ។

មានពាក្យមួយឃ្លាដែលប្រជាជនជប៉ុនយើងខ្ញុំតែងតែស្តាប់ឮកាលពីក្មេង៖

• “お天道様が見ているよ – Otentosama ga miteiru yo”.

បកប្រែថា៖

• “ទេវតាកំពុងមើល។”

តាមពិតទៅ お天道様 – Otentosama មានន័យថាព្រះអាទិត្យ។

ហើយព្រះអាទិត្យគឺជានិមិត្តសញ្ញានៅកណ្តាលរបស់សាសនាស៊ីនតូ។ ព្រះអាទិត្យគឺជាអាទិទេព។

ដូច្នេះហើយ ទោះបីជាគ្មានការពន្យល់បន្ថែមក៏ដោយ ខ្លឹមសារនៅតែត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងពេញ​លេញ។

ប្រសិនបើមនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែជឿលើចំណុចនេះ ប្រហែលជាប៉ូលីស ច្បាប់ និងតុលាការមិនចាំ​បាច់​មាន​ទៀត​ទេ។ ប៉ុន្តែជាក់ស្តែងមិនល្អឥតខ្ចោះដូច្នេះនោះទេ មនុស្សនៅតែជាមនុស្ស។ ដូច្នេះហើយ ប្រទេស​ជប៉ុន​នៅ​តែ​ត្រូវ​ការ​ច្បាប់ ប៉ូលីស និង​ការ​វិនិច្ឆ័យ។

ច្បាប់អាចចងមនុស្សតាមរយៈការដាក់ទណ្ឌកម្ម ប៉ុន្តែទម្រង់នៃការដាក់ទណ្ឌកម្មអាចបង្កើតជាផ្នត់គំនិត “ឲ្យតែប៉ូលីសមិនចាប់បាន” ឬ “លួចលាក់បន្តិចឲ្យតែមិនបំពានច្បាប់ទៅបានហើយ” ។

ទោះជាយ៉ាងណា ជំនឿដែលថា “មាននរណាម្នាក់កំពុងមើលឃើញ” បែរជាលើសពីផ្នត់គំនិតខ្លាំងណាស់។

ព្រោះក្រសែភ្នែកនោះមិនត្រឹមតែមើលឃើញសកម្មភាព វាប៉ះពាល់ដល់សតិសម្បជញ្ញៈ។ ហើយពេលខ្លះ អ្វីដែលធ្វើឲ្យមនុស្សខ្លាចប្រព្រឹត្តរឿងអាក្រក់មិនមែនជាភាពភ័យខ្លាចការដាក់ទណ្ឌកម្មនោះទេ… ប៉ុន្តែ​ជា​ភាព​អាម៉ាស់​នៅ​ពេល​ដែល​ដឹង​ថា​ខ្លួន​កំពុង​ត្រូវ​មើល​ឃើញ។

ប្រហែលជា ដើម្បីចិញ្ចឹមបីបាច់មនុស្សឲ្យរស់នៅប្រកបដោយភាពទៀងត្រង់ អ្វីដែលចាំបាច់មិន​មែន​គ្រាន់​តែជាការដាក់ទណ្ឌកម្មនោះទេ។ ពេលខ្លះជាអារម្មណ៍ដែលថា ទោះក្នុងស្ថានភាពងងឹតគ្មាន​នរណា​មើល​ឃើញ នៅតែមានក្រសែមួយកំពុងតាមមើលយើង។

ប្រហែលនោះជាអាទិទេព។

ប្រហែលជាដូនតា។

ប្រហែលជាទេវតា។

ឬប្រហែលជា… នោះជាផ្នែកមួយនៃសតិសម្បជញ្ញៈក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។

ហើយប្រហែលជា អ្វីដែលរក្សាឲ្យមនុស្សដើរតាមផ្លូវល្អមិនមែនជាភាពភ័យខ្លាចឋាននរកនោះទេ ប៉ុន្តែ​ជា​ជំនឿ​ដែល​ថា “គ្មានអ្វីអាចលាក់បាំងបានទេ” ។

ព្រោះនៅកន្លែងណាមួយក្នុងពិភពដែលមើលឃើញ និងមើលមិនឃើញនេះ តែងតែមានក្រសែភ្នែក​មួយ​កំពុង​សម្លឹង​មើល​យើង។

Abe Kengo