ទម្ងន់នៃពាក្យសន្យាដែលមនុស្សជំនាន់ក្រោយគួរចងចាំជារៀងរហូត
ទម្ងន់នៃពាក្យសន្យាដែលមនុស្សជំនាន់ក្រោយគួរចងចាំជារៀងរហូត។
“ខ្ញុំនឹងរក្សាពាក្យសន្យា សូមទុកចិត្តចុះ!”
មិនដឹងថាប៉ុន្មានដងនោះទេ មានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ត្រូវបោកបញ្ឆោតដោយពាក្យមួយឃ្លានេះ រហូតដល់ថ្នាក់រាប់មិនអស់។
ប្រាកដណាស់ នោះមិនមែនជាបទពិសោធន៍របស់មនុស្សតែម្នាក់នោះទេ។
ប្រសិនបើនៅជុំវិញខ្លួនមានមនុស្សតែងតែនិយាយថា “ប្រាកដជារក្សាពាក្យសន្យា” ប៉ុន្តែក្រោយមកបែរជាលេបពាក្យសន្យាដូចជាមិនធ្លាប់និយាយអ្វីទាំងអស់ សូមរៀបរាប់រឿងនេះប្រាប់ពួកគេ។
រឿងរ៉ាវនិយាយពីអ្នកចម្បាំងម្នាក់បានលះបង់ជីវិតរបស់ខ្លួនដើម្បីរក្សាពាក្យសន្យាចំពោះសត្រូវ។
នៅឆ្នាំ ១៦០០ ប្រទេសជប៉ុនបានធ្លាក់ក្នុងសង្គ្រាមដែលនឹងកំណត់ថានរណាក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៃយុគសម័យថ្មី។ ទឹកដីត្រូវបានបែងចែកជាពីរគឺកងទ័ពខាងកើត និងកងទ័ពខាងលិច សង្គ្រាមកើតឡើងគ្រប់ទីកន្លែង បង្ហូរឈាមពាសពេញទឹកដី។
នៅទីបំផុត កងទ័ពខាងកើតទទួលបានជ័យជម្នះ។
ទោះជាយ៉ាងណា នៅលើសមរភូមិនាសម័យនោះ អ្វីដែលក្រុមសាមូរ៉ៃចង់បានមិនមែនគ្រាន់តែជាជ័យជម្នះនោះទេ។ សមិទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យបំផុតគឺកម្ចាត់មេទ័ពដ៏ល្បីឈ្មោះរបស់ភាគីសត្រូវ ហើយយកក្បាលរបស់ពួកគេមកវិញដើម្បីទទួលរង្វាន់។
សម្រាប់សាមូរ៉ៃ តម្លៃនៃជ័យជម្នះស្ថិតលើក្បាលដែលយកបានក្នុងដៃជារបស់បុគ្គលដែលមានឋានៈខ្ពស់ដល់កម្រិតណា។
ប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនៃសមរភូមិ អ្នកចម្បាំងនៃកងទ័ពខាងកើត Todo Takanori កំពុងធ្វើដំណើរតាមជម្រាលភ្នំដើម្បីស្វែងរកកងទ័ពសត្រូវដែលនៅសេសសល់។ នៅកណ្តាលព្រៃភ្នំ គាត់បានប្រទះឃើញសាមូរ៉ៃម្នាក់នៃកងទ័ពខាងលិចកំពុងជីកដីយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។
មនុស្សម្នាក់នោះគឺ Yuasa Gosuke ជាបុគ្គលដែលល្បីឈ្មោះ។
ដោយគិតថា ប្រសិនបើយកបានក្បាលរបស់មនុស្សម្នាក់នេះត្រឡប់ទៅវិញ ប្រាកដជាសាងគុណសម្បត្តិធំ ភ្លាមៗនោះ Takanori បានឆ្ពោះទៅប្រយុទ្ធ។
យ៉ាងណាមិញ ដោយប្រឈមនឹងការប្រយុទ្ធ Gosuke មិនបានដកដាវការពារខ្លួននោះទេ។ គាត់នៅតែបន្តជីកដីដោយស្ងៀមស្ងាត់ បន្ទាប់មកពោលពាក្យនិយាយ។
- “សូមរង់ចាំខ្ញុំបន្តិច។
ខ្ញុំកំពុងបញ្ចុះក្បាលរបស់ម្ចាស់របស់ខ្លួន។”
ម្ចាស់របស់ Gosuke គឺជា Otani Yoshitsugu ដែលជាលោកមេទ័ពដ៏ល្បីទូទាំងប្រទេស ល្បីឈ្មោះជាជាង Gosuke ទៅទៀត។
មនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដឹងថា Yoshitsugu មានជំងឺធ្ងន់ធ្ងរ។ ជំងឺនោះបានបំផ្លាញមុខមាត់របស់គាត់ស្ទើរតែទាំងស្រុង មើលមិនដឹងថាជានរណានោះទេ។
Yoshitsugu មិនបានស្លាប់ដោយសារដាវនៅលើសមរភូមិនោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវជំងឺឆក់យកជីវិត។ ចំណែកឯ Gosuke គោលបំណងចុងក្រោយរបស់លោកគឺ ការពារក្បាលរបស់ម្ចាស់មិនឲ្យអ្នកដទៃមើលងាយ។
Gosuke បានបន្តថា៖
- “សូមកុំប្រាប់កន្លែងនេះដល់នរណាទាំងអស់។
ប្រសិនបើលោកសន្យានឹងខ្ញុំរឿងនេះ… បន្ទាប់ពីការបញ្ចុះសពរួចរាល់ ខ្ញុំសូមថ្វាយក្បាលរបស់ខ្លួន ឲ្យលោកយកទៅទទួលរង្វាន់។”
Takanori ទទួលយកដោយស្ងៀមស្ងាត់។
បន្ទាប់ពី Gosuke បញ្ចុះសពម្ចាស់របស់គាត់រួចរាល់ហើយ ទើប Takanori ដកដាវយកក្បាលរបស់លោក ហើយត្រឡប់ទៅជំរំវិញ។
នៅពេលដែល Takanori យកគុណសម្បត្តិទៅថ្វាយម្ចាស់របស់ខ្លួន គាត់ទទួលបានការសរសើរ។
ទោះជាយ៉ាងណា ម្ចាស់របស់លោកយល់ឃើញថា អ្នកក្រោមបង្គាប់ដែលគួរឲ្យទុកចិត្តដូចជា Gosuke ច្បាស់ជាដឹងកន្លែងបញ្ចុះក្បាលរបស់ Otani Yoshitsugu នៅទីណា ដូច្នេះបានសាកសួរ Takanori ចំពោះចំណុចនេះ។
ដោយមិនចង់ក្បត់ពាក្យសន្យាចំពោះអ្នកដែលបានស្លាប់ ហើយក៏មិនអាចមិនស្មោះត្រង់ចំពោះម្ចាស់របស់ខ្លួនបានដែរ។ រវាងតួនាទីចំពោះម្ចាស់ និងពាក្យសន្យាចំពោះសត្រូវ Takanori បានសម្រេចចិត្តប្រឈមមុខដោយស្មោះត្រង់។
លោកបានឆ្លើយថា៖
- “សូមលោកមេទ័ពលើកលែងទោស! ខ្ញុំមិនអាចប្រាប់ពីទីកន្លែងបញ្ចុះក្បាលនោះទេ ព្រោះនោះជាអាថ៌កំបាំងដែលខ្ញុំបានសន្យាជាមួយ Gosuke ថានឹងរក្សាសម្ងាត់រហូតដល់ពេលស្លាប់។”
គេនិយាយថា ទោះបីជាទទួលបានការសន្យាថានឹងផ្តល់រង្វាន់យ៉ាងច្រើនសម្រាប់ការបង្ហើបអាថ៌កំបាំងនោះ ប៉ុន្តែ Takanori នៅតែមិននិយាយសូម្បីតែមួយម៉ាត់។
នៅសម័យនោះ ពិភពលោកដែលសាមូរ៉ៃរស់នៅមិនដូចសព្វថ្ងៃនេះនោះទេ មិនមែនឲ្យតែបំពេញការងារគ្រប់គ្រាន់អាចរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិត ដូចដែលយើងទៅធ្វើការ ហើយទទួលបានប្រាក់ខែប្រចាំខែនោះទេ។
ប្រាក់រង្វាន់របស់សាមូរ៉ៃត្រូវបានបែងចែកដោយផ្អែកលើគុណសម្បត្តិ។ សាងគុណសម្បត្តិប៉ុន្មាន នឹងទទួលបានប្រាក់រង្វាន់ប៉ុណ្ណឹង។ នោះជាមធ្យោបាយតែមួយគត់សម្រាប់ខ្លួន និងក្រុមគ្រួសាររស់រានមានជីវិត។
ប៉ុន្តែសម្រាប់ Takanori ពាក្យសន្យាសំខាន់ជាជាងប្រាក់ និងកិត្តិនាមទៅទៀត។
មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង ការប្រឆាំងនឹងបំណងរបស់ម្ចាស់មានន័យថា ត្រូវប្រឈមមុខនឹងការដាក់ទណ្ឌកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ដោយដឹងច្បាស់ពីចំណុចនេះ គាត់នៅតែមិនញញើតឡើយ។
ដើម្បីរក្សាពាក្យសន្យាចំពោះអ្នកដែលបានស្លាប់ ហើយក៏ដើម្បីភាពស្មោះត្រង់ចំពោះម្ចាស់ Takanori បានស្ម័គ្រចិត្តទទួលខុសត្រូវ។ ទោះបីជាការដាក់ទណ្ឌកម្មនោះត្រូវយកជីវិតរបស់ខ្លួនក៏ដោយ។
ដោយមើលឃើញពីភាពក្លាហានរបស់អ្នកចម្បាំងចាត់ទុកពាក្យសន្យាសំខាន់ជាងជីវិត ម្ចាស់របស់លោកពិតជាសរសើរ និងផ្តល់រង្វាន់ឲ្យលោកកាន់តែច្រើនថែមទៀត។
លោកមេទ័ពម្នាក់នោះគឺ Tokugawa Ieyasu ជាអ្នកដែលក្រោយមកបានបង្កើត Tokugawa Shogunate ដោយនាំមកនូវសន្តិភាពជាងពីររយហុកសិបឆ្នាំនៃសម័យ Edo ។
- “ខ្ញុំប្រាកដជារក្សាពាក្យសន្យា។”
ជាពាក្យមួយឃ្លាដែលហាក់បីដូចជាសាមញ្ញ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកចម្បាំងកាលពីសម័យមុន នោះមិនមែនជាការនិយាយលេងនោះទេ។
នៅពេលដែលបានសន្យា មិនថាភាគីជាសត្រូវ មិនថាទ្រព្យសម្បត្តិ កិត្តិនាម ឬសូម្បីតែដាវកំពុងរង់ចាំអ្នកនោះទេ… មិនត្រូវលេបពាក្យសន្យាឡើយ។
ព្រោះចំពោះពួកគេ នៅពេលដែលពាក្យមួយមាត់ត្រូវបាននិយាយចេញ ប្រៀបដូចជាយកជីវិតរបស់ខ្លួនដាក់ក្នុងនោះ។
សព្វថ្ងៃនេះ មនុស្សងាយនឹងនិយាយសន្យាខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែតើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលពិតជាយល់ពីទម្ងន់នៃពាក្យសន្យាទាំងនោះ?
រក្សាពាក្យសន្យាទាំងដែលគ្មានអ្វីត្រូវបាត់មិនពិបាកនោះទេ។ អ្វីដែលសំខាន់គឺនៅពេលដែលរក្សាពាក្យសន្យាអាចធ្វើឲ្យយើងបាត់បង់គ្រប់យ៉ាង យើងនៅតែរក្សាពាក្យសន្យា។
កាលពីសម័យនោះ មានសាមូរ៉ៃម្នាក់បានរក្សាពាក្យសន្យាចំពោះសត្រូវដោយប្រើជីវិតរបស់ខ្លួន។
ចុះយើងទាំងអស់គ្នាវិញ…?
បន្ទាប់ពីបានស្តាប់រឿងនេះហើយ តើនឹងមាននរណាម្នាក់នៅតែហ៊ាននិយាយពាក្យទាំងនោះទៀតដែរទេ?
Abe Kengo
