មូលហេតុពិតដែលបណ្តាលឲ្យចំនួន​ប្រជាជន​ជប៉ុន​រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​វៀត​ណាម​កំពុង​ថយ​ចុះ​ជា​លំដាប់

មូលហេតុពិតដែលបណ្តាលឲ្យចំនួនប្រជាជនជប៉ុន​រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​វៀត​ណាម​កំពុង​ថយ​ចុះជាលំដាប់។

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំថ្មីៗនេះ ទោះបីជាចំនួនអាជីវកម្មជប៉ុនដែលកំពុងពង្រីកខ្លួនចូលប្រទេស​​វៀតណាមនៅតែបន្តកើនឡើង ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ចំនួន​ប្រជា​ជន​ជប៉ុន​ដែល​កំពុង​រស់​នៅក្នុង​ប្រទេស​វៀតណាម​បែរ​ជា​កំពុង​ថយ​ចុះ​ជា​លំដាប់។

ដោយគ្រាន់តែក្រឡេកមើលនៅទីក្រុងហូជីមិញ យើងអាចមើលឃើញថា ចំនួនប្រជាជនជប៉ុនកំពុង​ថយ​ចុះ​យ៉ាង​គួរ​ឲ្យ​កត់​សម្គាល់។

ហើយនៅពេលដែលក្រឡេកទៅមើលតួលេខស្ថិតិ លទ្ធផលកាន់តែគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលជាងនេះទៅ​ទៀត។

ជាដំបូងគឺចំនួនអាជីវកម្ម។

នៅឆ្នាំ ២០១៦ មានអាជីវកម្មជប៉ុនចំនួន ១.៦៨៧ កំពុងដំណើរការនៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម។ រហូតដល់ឆ្នាំ ២០២៤ ចំនួននេះបានកើនឡើងដល់ ២.៥៤៣ អាជីវកម្ម។ ឃើញថាចំនួនអាជីវកម្មជប៉ុនកំពុងកើនឡើងយ៉ាងមានស្ថិរភាព។

យ៉ាងណាមិញ ចំនួនប្រជាជនជប៉ុនដែលរស់នៅក្នុងប្រទេសវៀតណាមបែរជាផ្ទុយស្រឡះទាំង​ស្រុង។ បន្ទាប់ពីបានឡើងដល់កម្រិតកំពូលប្រហែល ២៣.០០០ នាក់ក្នុងឆ្នាំ ២០២០ ចំនួននេះបាន​ថយ​ចុះ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ ហើយនៅឆ្នាំ ២០២៥ សល់ត្រឹមតែ ១៦.៦៣៦ នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

ចំណុចនេះមានន័យថា ចំនួនប្រជាជនជប៉ុនដែលធ្វើការក្នុងក្រុមហ៊ុននីមួយៗកំពុងធ្លាក់ចុះយ៉ាង​ខ្លាំង។

តើមូលហេតុបណ្តាលមកពីអ្វី? ហើយចំណុចនេះមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងណាចំពោះការអភិវឌ្ឍនាពេលអនាគតរបស់ប្រទេសវៀតណាម? ចូរយើងស្វែងយល់តាមរយៈខ្លឹមសារអត្តបទខាងក្រោម។

មូលហេតុទីមួយគឺថ្លៃចំណាយសម្រាប់បុគ្គលិកដែលត្រូវបញ្ជូនទៅ (ពោលគឺការបញ្ជូនបុគ្គលិកជន​ជាតិ​ជប៉ុន​ទៅធ្វើការនៅប្រទេសផ្សេងទៀត) ខ្ពស់ពេក។

ភាគច្រើនអាជីវកម្មជប៉ុនសុទ្ធតែអនុវត្តបទប្បញ្ញត្តិផ្ទៃក្នុងជាមួយនឹងយន្តការដូចខាងក្រោម៖

• រក្សារបបប្រាក់ខែដូចជាពេលដែលធ្វើការនៅប្រទេសជប៉ុន។
• ក្រុមហ៊ុនរ៉ាប់រងការចំណាយលើថ្លៃស្នាក់នៅ ការធ្វើដំណើរ និងការរស់នៅ។
• មានប្រាក់ឧបត្ថម្ភបន្ថែមសម្រាប់ការធ្វើការនៅបរទេស។

ដោយផ្អែកលើអត្ថប្រយោជន៍ទាំងនេះ បុគ្គលិកអាចធ្វើការនៅបរទេសដោយទុកចិត្ត។ ទោះជាយ៉ាង​ណា បើ​គិត​លើ​ការ​ចំណាយ នេះជាការវិនិយោគដែលមានតម្លៃខ្ពស់។

ជាទូទៅថ្លៃចំណាយសរុបសម្រាប់បុគ្គលិកម្នាក់ដែលត្រូវបានបញ្ជូនទៅកាន់ប្រទេសវៀតណាមខ្ពស់ជាងប្រមាណ ១,៥ ទៅ ២ ដងបើប្រៀបនឹងពេលដែលពួកគេធ្វើការនៅប្រទេសជប៉ុន។

ហើយ​ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ការចំណាយនេះនឹងត្រូវបានរ៉ាប់រង​ដោយនីតិបុគ្គលនៅក្នុងប្រទេស​វៀត​ណាម (ពោល​​គឺ​​ក្រុម​​ហ៊ុន​បុត្រ​សម្ព័ន្ធ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​វៀត​ណាម) ជា​អ្នក​ទូទាត់។ ប៉ុន្តែជា​មួយនឹង​ការ​ចំណាយ​ខ្ពស់​បែប​នេះ ការបង្កើតប្រាក់ចំណេញពិតជាពិបាកណាស់។

មូលហេតុមួយផ្សេងទៀតគឺចំនួនប្រជាជនវៀតណាមដែលពូកែ មានជំនាញខ្ពស់កំពុងតែកើនឡើង​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។

ខ្ញុំបានទៅដល់ប្រទេសវៀតណាមតាំងពីឆ្នាំ ២០០៧ និងធ្វើការខាងផ្នែកបច្ចេកវិទ្យាព័ត៌មាន (IT) ។

នៅពេលនោះ ខ្ញុំធ្លាប់ពឹងឲ្យក្រុមហ៊ុន IT ធំមួយរបស់វៀតណាមដំឡើងម៉ាស៊ីនមេ។ ប៉ុន្តែសូម្បីតែធ្វើតាមការណែនាំក៏ពួកគេនៅតែមិនអាចធ្វើបាន។

កម្មវិធីដែលពួកគេបង្កើតក៏សុទ្ធតែមិនទាន់អាចប្រើបាន ដូច្នេះផ្នែកដែលសំខាន់ៗនៅតែត្រូវបាន​គ្រប់​គ្រង​ដោយ​ជន​ជាតិ​ជប៉ុន។

ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ស្ថានភាពប្រែជាខុសគ្នាទាំងស្រុង។

មិនត្រឹមតែខាងផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យាប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែផ្នែកសេវាកម្មក៏ដោយ។ ជនជាតិវៀតណាមជាច្រើនដែលធ្វើការខាងផ្នែកបម្រើសេវាកម្មអតិថិជនមានជំនាញវិជ្ជាជីវៈ យកចិត្តទុកដាក់ និងស្មារតី​របស់​ជប៉ុន​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង។

ទាំងនេះជាបទពិសោធន៍ផ្ទាល់របស់ខ្ញុំ។

នៅព្រឹកមួយ ខ្ញុំបានចុះចតនៅជប៉ុនបន្ទាប់ពីហោះហើររយៈពេលវែង ហើយទៅកាន់សណ្ឋាគារ។ នៅពេលនោះភ្លៀងកំពុងធ្លាក់ ដូច្នេះពេលដែលទៅដល់កន្លែង ខ្លួនរបស់ខ្ញុំសើមជោកទៅហើយ។

ព្រោះតែនៅព្រឹកព្រលឹម មិនទាន់ដល់ពេលចូលបន្ទប់ ដូច្នេះខ្ញុំបានផ្ញើអីវ៉ាន់​នៅ​កន្លែង​ទទួលភ្ញៀវ។ យ៉ាង​ណា​មិញ បើទោះបីជាខ្ញុំកំពុងតែទទឹកជោក​ក៏​ដោយ បុគ្គលិកគ្រាន់តែទទួលយកអីវ៉ាន់ មិន​​មាន​​ការ​​យក​​ចិត្ត​​ទុក​​ដាក់​សួរ​​នាំ​អ្វី​​ឡើយ។

ជាការពិតណាស់ ខ្ញុំសើមព្រោះតែខ្លួនឯង មិនមែនជាកំហុសរបស់សណ្ឋាគារនោះទេ ប៉ុន្តែច្បាស់ណាស់ នេះមិនមែនជាសេវាកម្មបម្រើអតិថិជនដែលជប៉ុនតែងតែមានមោទនភាពលើពិភព​លោក​នោះ​ទេ។

ផ្ទុយទៅវិញ នៅសណ្ឋាគារមួយកន្លែងក្នុងទីក្រុងហូជីមិញ ខ្ញុំទទួលបានការស្វាគមន៍យ៉ាងពិសេស​បំផុត។

នៅពេលនោះ គូស្វាមីភរិយាមួយគូដែលជាមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំកំពុងស្នាក់នៅសណ្ឋាគារនោះ។ បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេបាន​សង​បន្ទប់ ពួកយើងបានទុកអីវ៉ាន់នៅទីនោះ ហើយចេញទៅបរិភោគអាហារជា​មួយ​គ្នា។

នៅពេលដែលត្រឡប់ទៅសណ្ឋាគារដើម្បីយកអីវ៉ាន់មុននឹងចេញទៅប្រលានយន្តហោះ មេឃចាប់ផ្តើមភ្លៀង។ យើងទាំងបីនាក់បានប្រញាប់ប្រញាល់រត់ចូលសណ្ឋាគារ ហើយយើងទាំងបីនាក់សុទ្ធ​តែ​ទទឹក​ជោក។

មើលឃើញពួកយើង ភ្លាមៗនោះ បុគ្គលិកសណ្ឋាគារម្នាក់បានរត់ទៅយកកាន់កន្សែងមក។

អ្វីដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់នោះគឺថា ទោះបីជាមានតែមនុស្សពីរនាក់ស្នាក់នៅទីនោះក៏ដោយ ប៉ុន្តែបុគ្គលិក​នៅតែយកចិត្តទុកដាក់យក​កន្សែង​ចំនួន​បី ដែល​គ្រប់​សម្រាប់​យើង​ទាំង​បី​នាក់។

ខ្ញុំពិតជារំភើបចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះសេវាកម្មនេះ ហើយបានផ្តល់ប្រាក់ទឹកតែដល់បុគ្គលិកម្នាក់នោះ។

ហើយបន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍ដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ ភាគីខាងណាមានសេវាកម្មល្អជាង​គឺ​ច្បាស់​ណាស់។

ជាការពិតណាស់ ខ្ញុំមិនមានន័យថា ប្រជាជនវៀតណាមទាំងអស់ដែលធ្វើការខាងផ្នែកបម្រើសេវាកម្មសុទ្ធតែអាចផ្តល់សេវាកម្មប្រកបដោយវិជ្ជាជីវៈបែបនេះនោះទេ។ ប៉ុន្តែច្បាស់ណាស់ មនុស្សដែល​ចេះ​គិត​គូរ និងសកម្មកាន់តែច្រើនឡើង ដោយមិនត្រឹមតែធ្វើតាមការបញ្ជាប៉ុណ្ណោះទេ។

ផ្ទុយទៅវិញ មិនមែនជនជាតិជប៉ុនទាំងអស់សុទ្ធតែមានឥរិយាបថមិនសមរម្យនោះទេ។ ជាការពិតណាស់ នៅតែមានមនុស្សជាច្រើនខិតខំប្រឹងប្រែង និងយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំង។ ទោះជាយ៉ាងណា មនុស្សកាន់តែច្រើនឡើងៗគិតថា គ្រាន់តែធ្វើតាមនីតិវិធីគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

នៅពេលដែលមានស្ថានភាពបែបនេះ តើនាយកប្រតិបត្តិអាជីវកម្មជប៉ុននឹងគិតយ៉ាងណា?

ពួកគេនឹងគិតថា ជំនួសដោយការចំណាយខ្ពស់ដើម្បីបញ្ជូនបុគ្គលិក​ជប៉ុនទៅធ្វើការរយៈពេលវែង គ្រាន់​តែជ្រើសរើស​ជនជាតិ​វៀតណាម​ដែល​​មាន​សមត្ថភាព​ទៅ​បាន​ហើយ។

ក្នុងដំណាក់កាលដំបូង គ្រាន់តែបញ្ជូនបុគ្គលិកជប៉ុនទៅបណ្តុះបណ្តាលរយៈពេលខ្លី បន្ទាប់មកប្រគល់ទៅឲ្យបុគ្គលិកវៀតណាមទៅបានហើយ។

ប្រហែលជាដោយសារតែមូលហេតុនេះ ទើបទោះបីជាអាជីវកម្មជប៉ុននៅវៀតណាមកើនឡើងក៏​ដោយ ចំនួនប្រជាជនជប៉ុនដែលរស់នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​វៀត​ណាម​បែរ​ជា​ថយ​ចុះ​ជា​លំដាប់។

ជប៉ុនធ្លាប់អភិវឌ្ឍដោយផ្អែកលើភាពហ្មត់ចត់ និងការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះការងារ ដូចជាវិស័យសេវាកម្មរហូតដល់បច្ចេកទេសផលិតកម្មកម្រិតខ្ពស់។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ប្រជា​ជនវៀតណាមកំពុងតែសម្រេចបាននូវការងារដែលមនុស្សជាច្រើនធ្លាប់គិតថា មាន​តែ​ជន​ជាតិជប៉ុនប៉ុណ្ណោះ​ដែលអាចធ្វើបាន។

ប្រសិនបើនិយាយថាប្រទេសជប៉ុននៅតែល្អជាងបន្តិច នោះគ្រាន់តែនិយាយពីគុណភាពទាំង​មូល​ប៉ុណ្ណោះ។

នៅប្រទេសជប៉ុន មនុស្សពូកែមានច្រើន ប៉ុន្តែមនុស្សធម្មតាក៏ធ្វើការល្អណាស់ដែរ។ ដូច្នេះហើយ មិនថានៅទីណា ជារួមការងារនៅតែ​បំពេញ​តាម​ស្តង់​ដារ។

ក្នុងនោះនៅប្រទេសវៀតណាម គម្លាតរវាងអ្នកដែលធ្វើបានល្អ និងអ្នកដែលមិនទាន់ធ្វើបានមាន​ច្រើន​នៅ​ឡើយ។ ក្រៅពីអ្នកដែលមានឥរិយាបថបម្រើសេវាកម្មល្អឥតខ្ចោះ នៅតែមានមនុស្ស​ជាច្រើន​មិន​ទាន់​ធ្វើ​បាន​ល្អ។

អាចនិយាយបានថា ជប៉ុនមានគុណភាពជាមធ្យមខ្ពស់ ចំណែកឯវៀតណាមក្រុមមនុស្សដែលពូកែ​កំពុង​អភិវឌ្ឍ​ក្នុង​ល្បឿន​យ៉ាង​លឿន ប៉ុន្តែ​ជា​ទូទៅ នៅ​តែ​មិន​គ្រប់​គ្រាន់។

ប្រសិនបើវៀតណាម​អាច​បង្កើន​សមត្ថភាព​របស់​ក្រុម​ទាំងនេះ និងកែលម្អគុណភាពសង្គមទាំង​មូល នោះខ្ញុំជឿថាអនាគតនៃប្រទេសនេះនឹង​កាន់​តែ​ភ្លឺ​ស្វាង​ថែម​ទៀត។

សម្រាប់ប្រទេសវៀតណាម នេះជាឱកាសល្អសម្រាប់អភិវឌ្ឍ។ នៅពេលដែលជនជាតិវៀតណាមមាន​​ជំនាញ​វិជ្ជាជីវៈ ស្មារតី​ទទួល​ខុស​ត្រូវ និងឥរិយាបថបម្រើសេវាកម្មដែលបំពេញតាមស្តង់ដារអន្តរជាតិកាន់តែច្រើនឡើង ឱកាសសម្រាប់ប្រទេសបង្ហាញពីគោលជំហរនៅលើឆាកអន្តរជាតិកាន់​តែ​ច្បាស់​លាស់។

ចំពោះភាគីជប៉ុន ប្រសិនបើអាចស្តារឡើងវិញនូវស្មារតីយកចិត្តទុកដាក់ និងមោទនភាពចំពោះការងារដែលធ្លាប់ធ្វើឲ្យពួកគេល្បីឈ្មោះ ប្រទេសទាំងពីរនឹងមិនមែនជាគូប្រជែងគ្នានោះទេ ប៉ុន្តែជា​ដៃ រៀន​សូត្រ​ពី​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក និងជម្រុញការអភិវឌ្ឍទៅវិញទៅមក។

នាពេលអនាគត តើប្រទេសនេះអាចនឹងក្លាយជាប្រទេសត្រូវបានពិភពលោករំលឹកដល់ទាក់ទងនឹង​គុណ​ភាព និង​សេវាកម្ម​ដែរ​ទេ? ចម្លើយ​អាស្រ័យ​លើ​អ្វី​ដែល​យើង​ធ្វើ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ។

Abe Kengo