បុរសម្នាក់ទៅ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ចំពោះ​សង្គ្រាម​ដែល​ខ្លួន​មិន​បាន​បង្ក​ឡើង

បុរសម្នាក់ទៅ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ចំពោះ​សង្គ្រាម​ដែល​ខ្លួន​មិន​បាន​បង្ក​ឡើង។

ស្ថិតនៅដាច់ដោយឡែកលើមហាសមុទ្រ និងមិនមានព្រំដែនដីគោក អូស្ត្រាលីជាប្រទេសដែលអាចគេចពីសង្គ្រាមទ្រង់ទ្រាយធំនៅលើទឹកដីរបស់ខ្លួន ដោយ​ផ្អែក​លើ​ទីតាំង​ភូមិ​សាស្ត្រ​ដ៏​អំណោយ​ផល​នេះ។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រទេស​នេះ​នៅតែ​រង​ការវាយប្រហារ​របស់ជប៉ុនក្នុង​អំឡុង​សង្គ្រាមលោក​លើក​ទី​ពីរ ជា​ពិសេស​​នៅ​ Darwin ។

ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ ជប៉ុនបានធ្វើការវាយឆ្មក់តាមអាកាសរហូតដល់ ៩៧ លើកលើប្រទេស​អូស្ត្រាលី។

ការវាយប្រហារតាមអាកាសបានបង្កការខូចខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ និងធ្វើឲ្យប្រជាជនមូលដ្ឋានមានកំហឹង​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចំពោះ​ប្រទេស​ជប៉ុន។

នេះជាលើកដំបូងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនាសម័យបច្ចុប្បន្នដែលពួកគេបានជួបប្រទះសង្គ្រាមនៅលើ​ទឹក​ដី​របស់​ខ្លួន។

យ៉ាងណាមិញ ត្រឹមតែប៉ុន្មានទសវត្សរ៍បន្ទាប់ពីសង្គ្រាម ប្រទេសទាំងពីរបានកែលម្អទំនាក់ទំនងយ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។ រហូតដល់ឆ្នាំ ១៩៨០ ប្រទេសជប៉ុន និងអូស្ត្រាលីបានចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចព្រមព្រៀង Working Holiday ដែលអនុញ្ញាតឲ្យយុវជនជប៉ុនទៅកាន់ប្រទេសអូស្ត្រាលីដើម្បីធ្វើការ និង​ដើរលេងកម្សាន្ត។ ហើយនេះក៏ជាកិច្ចព្រមព្រៀង Working Holiday ដំបូងដែលជប៉ុនបានចុះ​ហត្ថលេខា​បន្ទាប់​ពី​សង្គ្រាម​ផង​ដែរ។

ហេតុអ្វីបានជាប្រទេសអូស្ត្រាលីយល់ព្រមចាប់ដៃជាមួយប្រទេសដែលធ្លាប់ជាសត្រូវ?

នៅពីក្រោយរឿងរ៉ាវទាំងនោះគឺជាវត្តមានរបស់បុរសម្នាក់ដែលបានចេញមុខទទួលខុសត្រូវចំពោះ​អ្វី​ដែល​សង្គ្រាម​បាន​បន្សល់​ទុក។

ក្នុងចំណោមការវាយប្រហារតាមអាកាសចំនួន ៩៧ ដងរបស់កងទ័ពជើងទឹកជប៉ុន ទីក្រុងដែល​រង​ការ​ខូច​ខាត​ធ្ងន់​ជាង​គេ​គឺ Darwin នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​ប្រទេស​អូស្ត្រាលី។

ដោយឡែកតំបន់នេះបានរងការវាយប្រហារដោយគ្រាប់បែកចំនួន ៦៤ ដង។ គោលដៅសំខាន់ៗ​គឺ​នាវា​ចម្បាំង​ដែល​ចត​នៅ​កំពង់​ផែ នាវា​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​វាយ​ពន្លិច។

មិនដូចជាការវាយឆ្មក់ទម្លាក់គ្រាប់បែកលើតំបន់លំនៅដ្ឋានដែលសហរដ្ឋអាមេរិកធ្លាប់ធ្វើនៅជប៉ុននោះទេ ការវាយប្រហារតាមអាកាសនៅទីក្រុង Darwin ភាគច្រើនផ្តោតលើគោលដៅយោធា។ ទោះជាយ៉ាងណា មនុស្សជាង ២៤០ នាក់បានបាត់បង់ជីវិត។

ប៉ុន្តែបញ្ហាធំជាងនេះបែរជាស្ថិតនៅលើផ្ទៃសមុទ្រ។

ក្រោយសង្គ្រាម វានាដែលត្រូវវាយពន្លិចនៅតែស្ថិតនៅក្រោមកំពង់ផែ Darwin ដែលបង្កឲ្យមានការលំបាកចំពោះសកម្មភាពដែនសមុទ្រ។

យ៉ាងណាមិញ ក្រោយសង្គ្រាម ប្រទេសអូស្ត្រាលីបែរជាខ្វះខាតធនធានសេដ្ឋកិច្ច និងសមត្ថភាពបច្ចេកវិទ្យា​ដើម្បីស្រង់នាវាទាំងនេះដោយខ្លួនឯង។

រដ្ឋាភិបាលអូស្ត្រាលីបានស្វែងរកអង្គភាពមួយដែលមានសមត្ថភាព ដើម្បីអនុវត្តប្រតិបត្តិការស្រង់​នាវា។

នៅទីបំផុត ក្រោយរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ក្រុមហ៊ុនស្រង់នាវារបស់ជប៉ុន Fujita Salvage Company បាន​ទទួល​យក​ភារ​កិច្ច​នេះ។

នៅឆ្នាំ ១៩៥៩ លោក Fujita Ryugo បានដឹកនាំបុគ្គលិកជាង ១០០ នាក់ទៅកាន់ទីក្រុង Darwin ។ ទីនេះធ្លាប់រងការទម្លាក់គ្រាប់បែករបស់ជប៉ុន ហើយប្រជាជនជាច្រើននៅតែចងចាំការឈឺចាប់ចំពោះសង្គ្រាម ដូច្នេះការដែលអ្នកស្រុកប្រើក្រសែភ្នែកអវិជ្ជមានចំពោះជនជាតិជប៉ុន ជារឿង​ដែលជៀសមិនផុតនោះទេ។ ទោះបីជាដឹងរឿងនេះក៏ដោយ ពួកគេនៅតែសម្រេចចិត្តទទួល​យក​ការ​ងារ​នេះ។

ព្រោះសម្រាប់លោក Fujita នេះមិនត្រឹមតែជាគម្រោងស្រង់នាវាប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាឱកាសមួយ​សម្រាប់​រួម​ចំណែក​ផ្សារ​ភ្ជាប់​មុខ​របួស​ដែលសង្គ្រាមបានបន្សល់ទុករវាងប្រទេសទាំងពីរផង​ដែរ។

នៅចំពោះក្រសែភ្នែកព្រងើយកន្តើយរបស់អ្នកស្រុក បុគ្គលិករបស់ Fujita Salvage នៅតែបន្តការងារយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ពួកគេមិនត្រឹមតែស្រង់កប៉ាល់ដែលលិចប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំង​បាន​​រក​ឃើញ​​សាក​សព​​មនុស្ស​នៅ​ខាង​ក្នុង​ដោយ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ផង​ដែរ។

យូរៗទៅ ប្រជាជនអូស្ត្រាលីបានចាប់ផ្តើមប្រមូលផ្តុំគ្នាមកមើលការងាររបស់ពួកគេ។

មនុស្សជាច្រើនថែមទាំងបានយកតាមសាំងវិច ដែលប្រៀបបីដូចជាកំពុងដើរលេងនៅខាងក្រៅ ដើម្បី​សង្កេត​មើល​ដំណើរ​ការ​ស្រង់​កប៉ាល់។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឲ្យពួកគេរំជួលនោះគឺ នៅពេលដែលមើលឃើញពីរបៀបដែលជនជាតិជប៉ុនធ្វើចំពោះកប៉ាល់ដែលលិច។ បុគ្គលិកជនជាតិជប៉ុនមិនបានចាត់ទុករបស់ទាំងនោះជាដែក​អេត​ចាយ​ដែល​គ្មាន​តម្លៃ​នោះ​ទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានចាត់ចែងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ និងពេញទៅ​ដោយ​ការ​គោរព។

ដោយសារតែស្មារតីនោះហើយដែលបានផ្លាស់ប្តូររូបភាពរបស់ជប៉ុនក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ប្រជាជនមូលដ្ឋានបន្តិចម្តងៗ។

ក្រោយពេល ២ ឆ្នាំកន្លះ ការងារនេះត្រូវបានបញ្ចប់។

សំណល់កប៉ាល់​ដែល​ត្រូវ​បាន​ស្រង់ឡើងទាំងអស់មិនបានទុកចោលនៅ​ប្រទេស​អូស្ត្រាលីនោះទេ ប៉ុន្តែ​​ត្រូវ​​បាន​បញ្ជូនទៅកាន់ប្រទេសជប៉ុន។

សម្រាប់​ប្រទេស​អូស្ត្រាលី របស់ទាំងនោះដូចជាឧបសគ្គលែងមានប្រយោជន៍ទៀតហើយ។ ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​ប្រទេស​ជប៉ុន​ដែលកំពុងខ្វះខាតធនធាន​ក្រោយ​សង្គ្រាម សំណល់ទាំងនោះបាន​ក្លាយ​ជា​ប្រភព​​ដែក​​ដ៏​មាន​តម្លៃ​សម្រាប់​ប្រើប្រាស់​ឡើងវិញ។

ប្រសិនបើយកដែកថែបដែលស្រង់បានទាំងនោះលក់ ក្រុមហ៊ុននឹងទទួលបានប្រភពចំណូលបន្ថែម។ ប៉ុន្តែមិនត្រឹមតែមិនលក់ដើម្បីយកប្រាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ពួកគេបានប្រើដែកថែបទាំងនោះធ្វើ​ជាឈើឆ្កាងជាង ៧០ ឈើឆ្កាង ហើយបន្ទាប់​មកបានបរិច្ចាគទៅឲ្យព្រះវិហារក្នុងតំបន់ ដែលប្រៀប​បី​ដូចជាមធ្យោបាយនឹករលឹកចំពោះអ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​មរណ​ភាព។

ដោយសារការលះបង់អស់ពីសមត្ថភាពរបស់ពួកគេ អារម្មណ៍ប្រឆាំងនឹងជប៉ុនរបស់ប្រជាជន​អូស្ត្រាលី​បានកាត់បន្ថយគួរឲ្យកត់សម្គាល់ ហើយទំនាក់ទំនងរវាងរដ្ឋាភិបាលទាំងពីរក៏ប្រសើរឡើង​ផងដែរ។ ចំណុចនេះបានធ្វើប្រទេសអូស្ត្រាលីក្លាយជាប្រទេសដំបូងគេដែលបានចុះហត្ថលេខា​លើកិច្ចព្រមព្រៀង Working Holiday ជាមួយប្រទេសជប៉ុន ដើម្បីពង្រឹងចំណងមិត្ត​ភាព​ទ្វេភាគី​បន្ថែម​ទៀត។

ប្រហែល​ជា​ការ​ដែល​យល់ព្រមស្រង់កប៉ាល់មិនមែនជាអាជីវកម្មដែលទាក់ទាញនោះទេ។ ព្រោះប្រសិនបើនោះជាការងារដែលនាំមកនូវប្រាក់ចំណេញច្រើន ប្រាកដជាមានប្រទេសជាច្រើនទទួល​យក​មុន​ជប៉ុន​ទៅ​ទៀត។

ប្រាក់កម្រៃជាក់ស្តែងមិនត្រូវបានប្រកាសនោះទេ ប៉ុន្តែក្នុងបរិបទស្ថានភាព​សេដ្ឋកិច្ចពិបាកនា​ពេល​នោះ មនុស្សជាច្រើនយល់ឃើញថា នោះជា​កិច្ចព្រមព្រៀងដែលមិនមានតម្លៃខ្ពស់ឡើយ។

នៅពេលដែលរដ្ឋាភិបាលមិនអាចដោះស្រាយផលវិបាកដែលប្រទេសខ្លួនបានបង្កឡើងដោយផ្ទាល់ លោក Fujita បានសម្រេចចិត្តចេញមុខទទួលបន្ទុក។

នាំបុគ្គលិកជាង ១២០ នាក់ទៅកាន់កន្លែងដែលប្រជាជននៅតែមានចិត្តស្អប់ចំពោះប្រទេស​ជប៉ុន ហើយបន្តធ្វើការអស់រយៈពេលពីរឆ្នាំកន្លះ ជាការសម្រេចចិត្តដែលមិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែអាច​ធ្វើ​បាន​នោះ​ទេ។

សង្គ្រាមតែងតែបន្សល់ទុកនូវការបាត់ប​ង់ដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចប៉ះប៉ូវវិញបាន។ ប៉ុន្តែអ្វីដែល​មានតម្លៃនោះគឺថា បន្ទាប់ពីការបំផ្លិចបំផ្លាញ នៅតែមានអ្នកខ្លះជ្រើសយកការប្រឈមមុខនឹង​អតីតកាល​ដោយ​មិន​គេច​វេះ។

លោក Fujita Ryugo និងក្រុមការងារមិនអាចផ្លាស់ប្តូរអ្វីដែល​បាន​កើត​ឡើង​ក្នុង​សង្គ្រាម​នោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណា តាមរយៈការលះបង់ និងភាពស្មោះត្រង់របស់ខ្លួន ពួកគេបានរួមចំណែក​កាត់​បន្ថយគម្លាតរវាងប្រទេសទាំងពីរ។

កប៉ាល់ដែលលិចនៅក្រោមបាតកំពង់ផែ Darwin ត្រូវបានស្រង់ឡើង។ ប៉ុន្តែប្រហែលជាតម្លៃដ៏ធំបំផុត​ដែលពួកគេបានបន្សល់ទុក​មិន​មែន​ស្ថិត​លើ​ដែក​ថែប​ដែល​ស្រង់​ឡើង​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែស្ថិតលើជំនឿ​ដែលថា ការគោរព និងសុច្ឆន្ទៈនៅតែអាចផ្សារភ្ជាប់មុខរបួសដែលហាក់បីដូចជាមិនអាចព្យាបាល​បាន។

ពេលខ្លះ អ្វីដែលធ្វើឲ្យបណ្តាប្រទេសកាន់តែមានភាពស្និទ្ធស្នាល មិនមែនជាកិច្ចព្រមព្រៀងដែលបាន​ចុះហត្ថលេខានៅលើតុចរចានោះទេ ប៉ុន្តែជាសកម្មភាពស្ងាត់ៗរបស់បុគ្គលដែលហ៊ានទទួលខុស​ត្រូវ និង​ធ្វើ​រឿង​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ។

Abe Kengo