ខ្សែ​បន្ទាត់​រវាង​ក្តី​ស្រលាញ់​ដ៏​លើសលប់​បំផុត និង​ភាព​ឆ្កួត​លីលា

ខ្សែ​បន្ទាត់​រវាង​ក្តី​ស្រលាញ់​ដ៏លើស​លប់​​បំផុត និង​ភាព​ឆ្កួត​លីលា។

នៅពេលដែលត្រូវបង្ខំឲ្យដើរផ្លូវទាល់ មនុស្សយើងពេលខ្លះត្រូវបង្ខំចិត្តជ្រើសយកជម្រើសដែលពិបាក​បំផុត។

តើក្តីស្រលាញ់របស់ភរិយាដែលបានបញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯងព្រោះតែប្តីជាទម្រង់នៃក្តីស្រលាញ់ដ៏​លើស​លប់​បំផុត​មែន​​ទេ?

ឬនោះគ្រាន់តែជារឿងដែលឆ្កួតលីលា។

អំឡុងពេលដែលជិតបញ្ចប់សង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ ប្រទេសជប៉ុនធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពបរាជ័យ។

នៅពេលនោះស្ថានភាព​ត្រូវ​បាន​គ្របដណ្ដប់ដោយភាពភ័យខ្លាច ប្រទេសអាស៊ីដែលចាញ់​សង្គ្រាមនឹង​ត្រូវ​ដាក់​អាណានិគម ហើយ​ជីវិត​ដែល​ប្រៀប​បី​ដូច​ជា​ទាសករ​អាច​នឹង​កំពុង​រង់​ចាំ​​នា​​ពេល​ខាង​​មុខ។

ទោះបីជាត្រូវបង្ខំឲ្យដើរផ្លូវទាល់ ហើយប្រើប្រាស់កម្លាំងទាំងអស់ក៏ដោយ នៅចំពោះមុខគូប្រកួតដែល​មាន​អំណាច​លើស​លប់​ដូច​ជា​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ជប៉ុន​គ្មាន​ឳកាស​យក​ឈ្នះ​នោះ​ឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណា កងទ័ពជប៉ុននៅតែបន្តប្រយុទ្ធដោយអស់សង្ឃឹម។

ក្នុងបរិបទនោះ វត្តមានក្រុមដែលគេហៅថាកងកម្លាំងពិសេស Kamikaze (កងកម្លាំងស្ម័គ្រស្លាប់) ។

ពួកគេចាក់ប្រេងឥន្ធនៈគ្រប់សម្រាប់ជិះសម្រុកទៅរកយន្តហោះចម្បាំង ឬនាវាមុជទឹក ដឹកគ្រាប់បែកធំបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ហើយឆ្ពោះទៅរកសត្រូវដើម្បីវាយប្រហារ។ នេះជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ឆ្កួតដែលយោធាអាមេរិកហៅថា “Kamikaze Attack” (ការវាយប្រហារអត្តឃាត) ។

ភាគ​ច្រើន​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ជ្រើស​រើស​ឲ្យ​ចូល​ក្រុម​នេះ​ជា​អ្នក​ដែល​មិន​ទាន់មាន​ប្រពន្ធ​កូន ដូច្នេះជីវិតរបស់ទាហានដែលបានស្លាប់ភាគច្រើនជាជីវិតរបស់យុវជនវ័យក្មេង។

គ្រូបង្វឹកក្រុមទាំងនោះគឺអនុសេនីយ៍ Fujii Hajime ដែលជាគ្រូបង្វឹកហោះហើរក្នុងកងទ័ពជប៉ុន។

បន្ទាប់ពីយុវជនវ័យក្មេងទាំងនោះទទួលបានការបង្វឹកបច្ចេកទេសហោះហើរជាមូលដ្ឋាន ពួកគេបាន​សម្រុក​ទៅ​រក​កប៉ាល់​របស់​សត្រូវ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់។

បង្រៀនបច្ចេកទេសដើម្បីទៅរកផ្លូវស្លាប់ ហើយសម្លឹងមើលការលះបង់របស់សិស្សម្នាក់ៗ។ មនុស្សចាក​ចេញ​កាន់តែច្រើនឡើង ដើមទ្រូងរបស់ Fujii ឈឺចាប់កាន់តែខ្លាំងឡើង។

ទោះបីជាគាត់ពិតជាចង់ទៅក៏ដោយ ប៉ុន្តែដោយសារតែគាត់មានប្រពន្ធ និងកូនស្រីពីរនាក់ គាត់​​មិន​​អាច​​ទៅ​បំពេញ​បេសកកម្ម​ក្នុងនាមជាសមាជិកនៃកងកម្លាំងស្ម័គ្រស្លាប់នោះទេ។

ដោយបានស្តាប់ឮពាក្យត្អូញត្អែរ និងការបន្ទោសខ្លួនឯងរបស់​ស្វាមី ភរិយា​របស់​គាត់ – Fukuko – បាន​​ធ្វើ​​ការ​​សម្រេច​​ចិត្ត​​ដ៏​​សោក​សៅ​​មួយ។

នៅព្រឹកព្រលឹមនារដូវរងាដ៏ត្រជាក់មួយក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ ១៩៤៤ ។

លោកស្រីបានស្លៀកពាក់ឲ្យកូនស្រីតូចទាំងពីរនាក់ឈុត Kimono ដ៏ស្រស់ស្អាត យកខ្សែពួរចងចង្កេះរបស់ខ្លួនទៅនឹងកដៃរបស់កូនៗ ហើយ​បន្ទាប់​មក​លោត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទន្លេ​ដែល​ត្រជាក់​ដូច​ជា​ទឹក​កក។

ក្នុងសំបុត្រមរណភាព លោកស្រីបានសរសេរថា៖

“ម្តាយកូនអូនទៅមុនរង់ចាំបង

សូមបងកុំខ្វល់អ្វីទាំងអស់ ទុកចិត្តលះបង់ដើម្បីប្រទេសជាតិ។”

នៅពេលដែលដឹងដំណឹងប្រពន្ធកូនទទួលមរណភាព លោក Fujii បាន​ស្រក់​ទឹកភ្នែក ហើយស្ម័គ្រចិត្ត​​ចូល​រួម​កង​កម្លាំង​ពិសេស Kamikaze ។

បន្ទាប់មក លោកឳបធាតុរបស់គ្រួសារ ជាមួយនឹងយន្តហោះចម្បាំងឆ្ពោះតម្រង់ទៅកាន់តំបន់ Okinawa ។ ដើម្បី​ទៅ​តាម​ប្រពន្ធ​ដែល​បាន​ចាក​ចេញ​ទៅមុន។

នៅពេលដែលអានដល់ចំណុចនេះ អ្នកខ្លះប្រហែលជាគិតថា ទង្វើរបស់លោកស្រី Fukuko នាំកូនៗ​ទៅធ្វើអត្តឃាតជាសកម្មភាពដែលមិន​អាច​ទទួល​យក​បាន​ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅប្រទេស​ជប៉ុនកាលពីសម័យសង្រ្គាម ការដែលទុកចោលកូនៗក៏ជារឿងដែលពិបាកធ្វើដែរ។

ក្នុងសម័យកាលមួយដែលប្រជាជនទូទាំងប្រទេសជប៉ុនគ្មានអ្វីបរិភោគ និងកំពុងលំបាកយ៉ាងខ្លាំង គ្មាននរណាម្នាក់អាចមើលថែ ឬការពារអ្នកដទៃបានឡើយ។ ក្នុងស្ថានភាពបែបនោះ កុមារដែល​ត្រូវ​បោះ​បង់​ចោល​ក៏​គ្មាន​ផ្លូវ​រស់រាន​មាន​ជីវិត​ដែរ។

ប្រសិនបើលែងលះគ្នា តាមទម្រង់ផ្លូវការលោក Fujii នឹងក្លាយជាបុរសម្នាក់ដែលគ្មានប្រពន្ធកូន ហើយ​ប្រហែល​ជា​លោក​អាច​ចូល​រួម​កង​កម្លាំងពិសេស Kamikaze តាម​បំណង​របស់​ខ្លួន។

យ៉ាងណាមិញ ក្នុងនាមជាភរិយាម្នាក់ លោកស្រី Fukuko ចង់បំពេញបំណងរបស់ស្វាមី។

នេះប្រហែលជារឿងដែលធ្វើឲ្យមនុស្សជាច្រើនរំជួលចិត្ត។

ក្នុងសម័យកាលមួយដែលមនុស្សត្រូវបង្ខំដល់អស់សង្ឃឹម។

ប្រពន្ធម្នាក់ដែលមិនចង់ឲ្យប្តីរបស់ខ្លួនប្រឈមមុខនឹងសេចក្តីស្លាប់តែម្នាក់ឯង។

ស្វាមីម្នាក់ដែលមានការសោកសៅយ៉ាងខ្លាំងព្រោះខ្លួននៅមានជីវិត ខណៈដែលសិស្សដែលគាត់បាន​បណ្តុះ​បណ្តាល​ស្លាប់​ជា​បន្ត​បន្ទាប់។

ហើយជាប្រទេសមួយដែលសូម្បីតែក្តីសង្ឃឹមបន្តរស់រានមានជីវិតក៏រលាយបាត់បន្តិចម្តងៗក្នុងសង្គ្រាម​ផង​ដែរ។

ប្រហែលជាអ្នកដែលរស់នៅក្នុងសន្តិភាពដូចជាយើងនឹងមិនអាចយល់ពីអារម្មណ៍របស់ពួកគេពេល​នោះ​ឡើយ។

ការសម្រេចចិត្តរបស់លោកស្រី Fukuko អាចជាកំហុសមួយ ហើយ​ក៏​អាច​នឹង​លើស​ពី​ដែន​កំណត់របស់​​មនុស្ស​ផង​ដែរ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់លោកស្រី នោះប្រហែលជាមធ្យោបាយចុងក្រោយដែលអាចស្រលាញ់ប្តីរបស់​ខ្លួន​រហូត​ដល់​ទីបញ្ចប់។

ព្រោះពេលខ្លះ នៅពេលដែលក្តីស្រលាញ់ឈានដល់កម្រិតកំពូល… ប្រែជាស្រដៀងនឹងភាពឆ្កួតលីលា​រហូត​ដល់​ថ្នាក់​មិន​អាច​បែងចែកបានទៀតឡើយ។

ហើយប្រហែលនោះជាមូលហេតុដែលរឿងនេះ ទោះបីជាកន្លងផុតទៅជាច្រើនឆ្នាំក៏ដោយ នៅតែធ្វើ​ឲ្យ​បេះដូងរបស់មនុស្ស​មាន​វិប្បដិសារី​ជានិច្ច។

ហើយចុះទាំងអស់គ្នាវិញ…

បន្ទាប់ពីអានរឿងនេះរួច តើប្រិយមិត្តទាំងអស់គ្នាគិតថានោះជា​ក្ដី​ស្រឡាញ់​ដ៏​លើស​លប់​បំផុត ឬគ្រាន់​​តែ​​ជា​​សោកនាដកម្ម​​នៃ​សង្គ្រាម និង​​ភាព​​អស់​​សង្ឃឹម?

Abe Kengo