ចំណូល​ពាក់​កណ្តាល​បាត់​បង់ព្រោះ​តែ​ពន្ធ? ប្រព័ន្ធ​ពន្ធ “ដ៏​អាក្រក់” របស់​ជប៉ុន

ចំណូលពាក់កណ្តាលបាត់បង់​ព្រោះតែពន្ធ? ប្រព័ន្ធពន្ធ “ដ៏អាក្រក់” របស់ជប៉ុន។

“គ្មាននរណាម្នាក់ចង់បង់ពន្ធនោះទេ ទោះបីជាដឹងថាមិនអាចបង្វែរអត្រា​ពន្ធត្រឡប់ទៅសូន្យវិញ​ក៏​ដោយ…” ។

ទាំងនោះជាអារម្មណ៍រួមរបស់ប្រជាជននៅទូទាំងពិភពលោក។

នៅប្រទេសជប៉ុន បច្ចុប្បន្នបន្ទុករបស់ប្រជាពលរដ្ឋ (រួមទាំងពន្ធ និងធានារ៉ាប់រងសង្គម) បាន​ឈាន​ដល់​កម្រិត​ជា​មធ្យម ៤៦,២% ។

តើមានរឿងអ្វីកំពុងកើតឡើងទាំងដែលអ្នកខិតខំប្រឹងប្រែងរកប្រាក់ ប៉ុន្តែបែរជារ៉ាប់រង “ពន្ធ” ធ្ងន់​ធ្ងរ​បែប​នេះ?

នៅថ្ងៃនេះ យើងនឹង​និយាយ​ពី​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត​ដ៏​ធំ​បំផុត​របស់​ជប៉ុន៖ អត្រាបន្ទុកប្រជាពលរដ្ឋ។

ប្រសិនបើរាប់បញ្ចូលទាំងការចំណាយផ្ទាល់ខ្លួន និងការចំណាយអាជីវកម្ម ចំនួននេះពិតជាច្រើនខ្លាំងណាស់។ គ្រាន់តែឮដូច្នេះ ប្រិយ​មិត្ត​ដែល​កំពុង​មាន​បំណង​ទៅ​នៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន ប្រហែលជារារែក​ចំពោះ​គម្រោង​របស់​ខ្លួន។ 

នៅប្រទេសជប៉ុន ប្រភេទពន្ធដោយឡែកនីមួយៗមិនខ្ពស់ពេកទេ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលបូកបញ្ចូលពន្ធខុសៗគ្នាជាច្រើន រួមទាំងការចំណាយដែលមិនហៅថាពន្ធ ប៉ុន្តែមានលក្ខណៈចាប់បង្ខំ យើងនឹង​ទទួល​បាន​ចំនួន​ដែល​បានរៀបរាប់ខាងលើ។

ជាដំបូងគឺពន្ធប្រាក់ចំណូល។ ដូចប្រទេសជាច្រើនផ្សេងទៀត ជប៉ុនអនុវត្តប្រព័ន្ធពន្ធដារ៖ ប្រាក់ចំណូល​កាន់​តែ​ខ្ពស់ អត្រាបង់ពន្ធ​កាន់​តែ​ច្រើន។

ក្រៅពីនេះ ថែមទាំងមានពន្ធលំនៅដ្ឋាន (ពន្ធមូលដ្ឋាន) ត្រូវបង់ឲ្យកន្លែងដែលខ្លួនរស់នៅ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ទោះបីជាមិនហៅថា “ពន្ធ” ក៏ដោយ ប៉ុន្តែចំណាយធានារ៉ាប់រងសង្គមជាកាតព្វកិច្ច​ដែលត្រូវបង់ដូចជាពន្ធដារដែរ។

មានដូចជា៖ ធានារ៉ាប់រងសុខភាពប្រជាពលរដ្ឋ ប្រាក់សោធននិវត្តន៍ ធានារ៉ាប់រងគ្មានការងារធ្វើ… ទាំងអស់នេះបូកបញ្ចូលគ្នាក្លាយជាចំនួនទឹកប្រាក់យ៉ាងច្រើន។

ចំណុចខ្លាំងរបស់ជប៉ុនស្ថិតលើប្រព័ន្ធធានារ៉ាប់រងសុខភាពល្អ ដែលជួយឲ្យការចំណាយលើថ្លៃព្យាបាលមានកម្រិតទាបនៅពេលដែលចាំបាច់។ ទោះជាយ៉ាងណា យុវជនកម្រទៅមន្ទីរពេទ្យណាស់។ តាម​ពិត​ទៅ​ប្រាក់​ដែល​ប្រមូល​បាន​ពី​យុវជន​កំពុង​ត្រូវបានប្រើសម្រាប់ចិញ្ចឹមមនុស្សចាស់។

ការដែលមនុស្សចាស់ជរាឈឺស្កាត់មានកន្លែងពឹងផ្អែកពិតជាល្អខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែបញ្ហាត្រង់ថា សូម្បីតែ​មនុស្ស​ចាស់​ដែល​មាន​សុខភាព​ល្អក៏ចាត់ទុកមន្ទីរពេទ្យជាកន្លែងប្រមូលផ្តុំគ្នាដែរ។ ព្រោះ​តែ… នៅ​ពេលដែលទៅដល់ទីនោះពួកគេអាចជួបជុំមិត្តភក្តិ ហើយមានអារម្មណ៍ថាមិនសូវឯកោ។

បន្ទាប់មកទៀតគឺប្រាក់សោធននិវត្តន៍។

ដើមឡើយ នេះជាប្រព័ន្ធដែលធានាដល់ជីវិតនៅពេលដែលចាស់ជរា។ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ននេះ សម្រាប់អ្នក​ដែលមានអាយុក្រោម ៥០ ឆ្នាំ មានមតិមួយចំនួនយល់ឃើញថា នៅពេលអនាគតពួកគេនឹងមិន​ទទួលបានប្រាក់ដែលខ្លួនបានបង់គ្រប់ចំនួននោះទេ។ ចំនួនទឹកប្រាក់ដែលទទួលបាននឹងត្រូវ​កាត់​បន្ថយ​ដល់​កម្រិត​ដែល​មិនគ្រប់សម្រាប់រស់នៅ។

ដូច្នេះមានន័យថា ពួកគេកំពុងចំណាយប្រាក់ដើម្បីចិញ្ចឹមមនុស្សចាស់នាពេលបច្ចុប្បន្ន ប៉ុន្តែដល់​វេន​របស់​ខ្លួន​បែរជាមិនទទួលបានការមើលថែគ្រប់គ្រាន់។

នៅបណ្តាប្រទេសអឺរ៉ុបខាងជើង ទោះបីជាអត្រាពន្ធអាចនឹងខ្ពស់ជាងជប៉ុនក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រព័ន្ធសោធននិវត្តន៍ និងប្រព័ន្ធថែទាំសុខភាពរបស់ពួកគេនៅដដែល ម្យ៉ាងវិញទៀត ថ្លៃសិក្សានៅសាកល​វិទ្យា​ល័យ​ថែមទាំងឥតគិត​ថ្លៃ​ទៀត​ផង។

បើប្រៀបធៀបទៅនឹងប្រទេសទាំងនោះ ទោះបីជាប្រទេសជប៉ុនមិនមែនជាកន្លែងដែលមានអត្រាពន្ធខ្ពស់​ជាង​គេ​នៅ​លើ​ពិភព​លោក​ក៏​ដោយ ប៉ុន្តែអត្ថប្រយោជន៍បន្ទាប់ពីបង់ពន្ធបែរជាខុស​គ្នា​ទាំង​ស្រុង។

មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង ទិញទំនិញត្រូវបង់ពន្ធលើការប្រើប្រាស់ចំនួន ១០% ។

នៅពេលដែលទទួលមរណៈភាព ចង់បន្សល់ទុកទ្រព្យសម្បត្តិឲ្យកូនត្រូវជាប់ពន្ធមរតករហូតដល់​ទៅ ៥៥% ។

រស់នៅក៏ត្រូវបង់ពន្ធ ស្លាប់ទៅក៏ត្រូវបង់ពន្ធ។

បន្ទាប់ពីគ្រោះមហន្តរាយរញ្ជួយដីធ្ងន់ធ្ងរកើតឡើង ពន្ធស្តារឡើងវិញក៏ត្រូវបានអនុវត្តផងដែរ ដែល​ឥឡូវ​នេះ​មាន​ចំនួន​ប្រហែល ២,១% នៃ​ប្រាក់​ចំណូល។

ប្រសិនបើជក់បារី នោះចំនួន ៥១,៧% នៃប្រាក់ដែលចំណាយលើកញ្ចប់បារីគឺជាប្រាក់ពន្ធ។ 

ក្នុងនោះបូកបញ្ចូលទាំងប្រាក់បំណុលសម្រាប់ផ្លូវដែករដ្ឋពីមុន (ដែលឥឡូវនេះគឺ JR) ។

ខណៈពេលដែល អ្នកដែលជក់បារីនៅ Okinawa – អ្នកដែលមិនធ្លាប់ជិះរថភ្លើង – នៅតែទទួលបន្ទុកប្រាក់បំណុលនេះ។

ជាការពិតណាស់ ជប៉ុនប្រៀបបីដូចជា​ប្រទេស​ដែល​មាន​ប្រព័ន្ធ​ពន្ធ​ប្រហែល ៥០ ប្រភេទ​ខុសៗគ្នា។ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​របប​ពន្ធ​មួយត្រូវបានបង្កើតឡើង ពន្ធស្ទើរតែមិនដែលកាត់បន្ថយនោះឡើយ ផ្ទុយទៅ​វិញ គ្រាន់​តែផ្តល់ប្រាក់ឧបត្ថម្ភបណ្ដោះអាសន្នមួយចំនួនដើម្បីផ្គាប់ចិត្តសាធារណ​ជន​ប៉ុណ្ណោះ។

ប្រសិនបើនៅប្រទេសផ្សេងទៀត ចំណុចទាំងនេះប្រាកដជាកើតមានការតវ៉ា រហូតដល់ថ្នាក់ធ្វើរដ្ឋប្រហារ។ ប៉ុន្តែប្រជាជនជប៉ុនដែលស្លូតត្រង់កំពុងតស៊ូដោយស្ងៀមស្ងាត់។

ប្រទេសជប៉ុន – ជាប្រទេសមួយដែលមានចំណុចខ្សោយជាច្រើនគួរឲ្យពិចារណា។ សង្ឃឹមថានាយករដ្ឋ​មន្ត្រី Takaichi អាច​ផ្លាស់​ប្តូរ​ស្ថាន​ភាព​នេះ​បាន។

បន្ទាប់ពីយល់កាន់តែច្បាស់អំពីប្រទេសជប៉ុន តើអ្នកទាំងអស់គ្នាចង់ទៅរស់នៅទីនោះទៀតដែរទេ?

Abe Kengo