ហេតុអ្វីបានជាបុរសជប៉ុនមានទំនោរធ្វើអត្តឃាត?

ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ 23/04/2026 | 17:35 ល្ងាច

ជារៀងរាល់ឆ្នាំ នៅប្រទេសជប៉ុនមានមនុស្សប្រមាណ ២ ម៉ឺននាក់បានធ្វើអត្តឃាត។

យោងតាមស្ថិតិ សម្រាប់ប្រជាជនជប៉ុនដែលមានអាយុពី ១៥ ដល់ ៣៩ ឆ្នាំ មូលហេតុចម្បងនៃការស្លាប់មិនមែនដោយសារតែជំងឺ ឬគ្រោះថ្នាក់នោះទេ ប៉ុន្តែជាការធ្វើអត្តឃាត។ ភាពជាក់ស្តែងដ៏គួរឲ្យខ្លាច ដែលស្ទើរតែមានតែនៅប្រទេសជប៉ុនប៉ុណ្ណោះ។

ហើយអ្វីដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់ជាងនេះទៅទៀត ក្នុងចំណោមអ្នកដែលធ្វើអត្តឃាត ភាគច្រើនជាបុរស។

តើអ្វីទៅដែលជាមូលហេតុចម្បងបណ្តាលឲ្យមានការស្លាប់ដ៏សោកសង្រេងបែបនេះ?

ប្រទេសជប៉ុនមានប្រព័ន្ធជំនួយសម្រាប់ប្រជាជនងាយរងគ្រោះគ្រប់គ្រាន់។

ប្រសិនបើបាត់បង់ការងារ នៅតែមានធានារ៉ាប់រងគ្មានការងារធ្វើ និងកម្មវិធីជំនួយសម្រាប់ការរស់នៅ ដូច្នេះនៅតែអាចបន្តរស់នៅបាន។

ក្រៅពីនេះ ដោយសារតែកង្វះខាតកម្លាំងពលកម្ម ប្រសិនបើមិនរើសការងារ នៅតែអាចរកបានការងារណាមួយ។

ដូច្នេះហេតុអ្វីបានជានៅតែមានមនុស្សធ្វើអត្តឃាត?

ចម្លើយទីមួយជាសង្គមមួយដែល “ថប់ដង្ហើម” ។

ការជាប់គាំងសេដ្ឋកិច្ចរយៈពេលយូរបានបណ្តាលឲ្យសង្គមមានបរិយាកាសធ្ងន់ធ្ងរ។

ការខកចិត្តទាំងនោះមិនបាត់ទៅវិញនោះទេ វាបានបង្វែរទិសដៅ។ មនុស្សបញ្ចេញកំហឹងដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ក្នុងថ្នាក់រៀន ក្នុងការិយាល័យ និងគ្រប់ទីកន្លែង។

អំពើហិង្សានៅសាលា ឬទម្រង់នៃការធ្វើបាបផ្សេងទៀត មិនមែនកើតឡើងតែនៅជប៉ុនប៉ុណ្ណោះទេ។ ប៉ុន្តែនៅប្រទេសជប៉ុន វាអាចធ្វើឲ្យមនុស្សម្នាក់ធ្លាក់ក្នុងរណ្តៅយ៉ាងជ្រៅ។

មូលហេតុទីពីរគឺភាពឯកោ។

លំហូរប្រជាជនចាកចេញពីតំបន់ជនបទទៅកាន់ទីក្រុងធំៗ ជាពិសេសទីក្រុងតូក្យូ។

មនុស្សដែលឃ្លាតឆ្ងាយពីស្រុកកំណើត រស់នៅក្នុងចំណោមមនុស្សរាប់លាននាក់ ប៉ុន្តែសុទ្ធតែមនុស្សដែលយើងមិនស្គាល់។

“ទីក្រុងតូក្យូគ្រោះថ្នាក់ណាស់” ។

“មនុស្សនៅទីនោះសោះអង្គើយ” ។

ពាក្យសម្ដីទាំងនោះបានក្លាយជាជំនឿបន្តិចម្តងៗ។

មនុស្សចាប់ផ្តើមរក្សាគម្លាត មិនជឿទុកចិត្ត និងមិនបើកចិត្ត។

ដូច្នេះហើយមនុស្សម្នាក់ៗកាន់តែមានភាពឯកោ។

នៅពេលដែលជួបបញ្ហាក្នុងការងារ នៅសាលារៀន ឬកង្វល់នៅក្នុងគ្រួសារ ពួកគេគ្មាននរណាម្នាក់អាចចែករំលែកបានទេ។ ពួកគេឱបក្រសោបទុក្ខសោក និងភាពឯកាម្នាក់ឯងនៅក្នុងបន្ទប់ មានតែខ្លួនឯង និងជញ្ជាំងនៅជុំវិញប៉ុណ្ណោះ។

កាលពីមុន ទីក្រុងតូក្យូមិនដូច្នេះនោះទេ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គ្រប់យ៉ាងកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។

មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង បញ្ហារងការធ្វើបាបកាន់តែច្រើនឡើងៗ។

ជម្រុញដល់បញ្ហានេះគឺវត្តមានរបស់អុីនធឺណេត សព្វថ្ងៃនេះគឺបណ្តាញសង្គម កាលពីមុនគឺវេទិកាអនឡាញ។

អ្នកដែលលេចធ្លោជាងអ្នកដទៃ ទោះបីជាបន្តិចបន្តួចក៏ដោយ ក៏អាចនឹងក្លាយជាគោលដៅយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ក្លាយជាជនរងគ្រោះនៃពាក្យចចាមអារ៉ាម ការប្រឌិត ការវាយប្រហារ និងការឈឺចាប់ផ្នែកស្មារតី។

ខ្ញុំផ្ទាល់ក៏ធ្លាប់ត្រូវបង្ហោះព័ត៌មានមិនពិតនៅលើវេទិកា រួមជាមួយនឹងឈ្មោះរបស់ខ្ញុំផងដែរ។

នៅពេលដែលឆ្លើយតបទៅវិញ ពួកគេបែរជានិយាយថា ដោយសារតែពួកគេនិយាយត្រូវទើបខ្ញុំតបតខ្លាំងយ៉ាងនេះ។ គ្មានអ្វីដែលពួកគេនិយាយមិនបាននោះទេ។

ខ្ញុំធ្លាប់ឆ្លងកាត់រឿងនោះ ដូច្នេះខ្ញុំដឹងថា រឿងនោះអាចបំផ្លាញមនុស្សម្នាក់ដល់កម្រិតណា។

ក្រៅពីនេះ នៅមានកត្តាមួយផ្សេងទៀត ស្ថិតនៅលើភាពខុសគ្នានៃប្រវត្តិសាស្ត្រ និងជំនឿសាសនា។

ក្នុងគ្រឹស្តសាសនា ការធ្វើអត្តឃាតគឺជារឿងដែលហាមឃាត ប៉ុន្តែនៅជប៉ុនទស្សនៈនេះមិនសូវធ្ងន់ធ្ងរប៉ុន្មានទេ។

ព្រះពុទ្ធសាសនាចាត់ទុកការធ្វើអត្តឃាតជាសកម្មភាពដែលមិនអាចដោះស្រាយការឈឺចាប់ ប៉ុន្តែមិនដាក់បញ្ចូលក្នុងចំណុចដែលហាមឃាត់ដាច់ខាតនោះទេ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ទស្សនៈនិយាយពីសេចក្តីស្លាប់លក្ខណៈប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ជប៉ុន៖

នៅពេលដែលដើរដល់ផ្លូវទាល់ បោះបង់ការតស៊ូ មនុស្សរើសយកការស្លាប់ដោយកិត្តិយស។

ស្មារតីនេះធ្លាប់ត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់តាមរយៈពិធីវះពោះរបស់សាមូរ៉ៃ និងក្នុងការប្រយុទ្ធរបស់កងទ័ពជប៉ុនក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរផងដែរ។

ចំពោះមូលហេតុដែលបុរសមានអត្រាធ្វើអត្តឃាតខ្ពស់ជាង ប្រហែលជាបណ្តាលមកពីកត្តាប្រវត្តិសាស្ត្រ។

តាំងពីក្មេង ពួកគេបានឮពាក្យដូចជា៖

“ក្នុងនាមជាបុរសត្រូវតែរឹងមាំ” ។

“ក្នុងនាមជាបុរសមិនគួរត្អូញត្អែរនោះទេ” ។

ពាក្យសម្ដីទាំងនោះបានតាមពួកគេតាំងពីកុមារភាពរហូតដល់ពេញវ័យ។

ហើយនៅថ្ងៃណាមួយ…

ពួកគេលែងមានកន្លែងលាក់ខ្លួនតទៅទៀត។

ជំនួសឲ្យការស៊ូទ្រាំនឹងទុក្ខវេទនា នៅទីបំផុតជ្រើសយកការបញ្ចប់ជីវិត ប្រជាជនជប៉ុនគួរតែបើកចិត្តគំនិត ហើយសម្លឹងមើលពិភពលោកខាងក្រៅ។ ដើម្បីដឹងថា មានរបៀបរស់នៅ ផ្លូវដើរ និងជម្រើសផ្សេងទៀត។

ហើយប្រហែលជា ត្រឹមគំនិតបែបនេះ… ក៏គ្រប់ល្មមនឹងជួយដល់នរណាម្នាក់បន្តជីវិត។

សង្ឃឹមថា ជាពិសេសប្រជាជនជប៉ុន និងយុវជនទាំងអស់ដែលកំពុងប្រឈមមុខនឹងការលំបាកក្នុងជីវិត កុំបោះបង់ចោលដោយងាយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរយើងរឹងមាំជាងមុន ដើម្បីយកឈ្នះការរើសអើង ឧបសគ្គ និងបន្តឆ្ពោះទៅមុខ។

កុំបោះបង់ចោលជីវិត ដរាបណាយើងនៅមានជីវិត នៅតែមានឱកាស។

Abe Kengo