Edo wazurai – ជំងឺនៃភាពស្រណុកសុខស្រួល

Edo wazurai – ជំងឺ​នៃ​ភាព​ស្រណុក​សុខ​ស្រួល។

កាលពីបុរាណ នៅសម័យ Edo ជាសម័យកាលចុងក្រោយដែលសាមូរ៉ៃគ្រប់គ្រងអំណោច ប្រទេស​ជប៉ុន​ឆ្លង​កាត់​រយៈពេលសន្តិភាពយូរអង្វែង។ លែងមានសង្គ្រាមឥតឈប់ឈរ ប្រជាជនចាប់ផ្តើម​យកចិត្ត​ទុក​ដាក់កាន់តែខ្លាំងឡើងចំពោះជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ជាពិសេសគឺការ​បរិភោគ​អាហារ។ វប្បធម៌​ម្ហូប​អាហារ​​ក៏​​ចាប់​​ផ្តើម​​រីក​​ចម្រើន​​ផង​​ដែរ។

នៅពេលនោះកន្លែងដែលប្រមូលផ្តុំគឺ Edo ជាតំបន់ដែលស្ថិតនៅភាគខាងកើតទីក្រុងតូក្យូសព្វថ្ងៃ។ ហើយនៅកន្លែងដែលមានភាពរីកចម្រើននោះ មនុស្ស​ម្នា​និយាយ​តៗ​គ្នា​ទាក់​ទង​នឹងជំងឺ​ចម្លែកមួយ។

គេហៅថា Edo wazurai – ជំងឺដែលមានតែនៅ Edo ប៉ុណ្ណោះ។

ដំបូងអ្នកជំងឺគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ថាដៃជើងធ្ងន់ ហើមប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែយូរៗទៅ បេះដូងខ្សោយទៅៗ ដង្ហើមខ្លី និងនៅទីបំផុតបណ្តាលឲ្យស្លាប់។ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ នៅ Edo មានមនុស្សរាប់ពាន់នាក់​បាត់​បង់​ជីវិត​ដោយ​សារ​ជំងឺ​ដែល​មិន​ដឹង​ពី​មូល​ហេតុ។

ទោះជាយ៉ាងណា អ្វីដែលចម្លែកជាងនេះទៅទៀតនោះគឺមានតែអ្នកដែលរស់នៅសុខស្រួលទើបកើត​ជំងឺ។

មនុស្ស​នៅ​សម័យ​នោះ​បាន​និយាយ​ថា អ្នកដែលកើតជំងឺគ្រាន់តែចាកចេញពី Edo ត្រឡប់ទៅ​សុ្រក​កំណើត​រស់​នៅ​មួយ​រយៈនឹងជាសះស្បើយ។ ដូច្នេះ​ហើយ យូរៗ​ទៅ​ទើប Edo wazurai ត្រូវបាន​គេចាត់ទុកដូចជាជំងឺរបស់អ្នកមាន ថែមទាំងមានអ្នកចាត់ទុកថានោះជាបណ្តាសាសម្រាប់អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ភាព​សុខ​ស្រួល។

អស់រយៈពេលជិតពីររយឆ្នាំ គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងពីមូលហេតុពិតប្រាកដនៃជំងឺនេះឡើយ។ អ្នកខ្លះយល់​ឃើញ​ថា ខ្យល់នៅ Edo ពុល ប៉ុន្តែរឿងនេះហាក់ដូចជាមិនសមហេតុផលនោះទេ ព្រោះបើទោះ​បីជា​ដក​ដង្ហើម​ក្នុងបរិយាកាសដូចគ្នាក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រជាជនក្រីក្របែរជាមិនកើតជំងឺទៅ​វិញ។

រហូតដល់ពេលដែលសម័យកាលសាមូរ៉ៃបានបញ្ចប់ ប្រទេសជប៉ុនបានចាប់ផ្តើមដំណើរការទំនើបកម្ម ហើយកសាង​យោធា​តាម​បែប​ប្រទេស​លោក​ខាង​លិច រួមទាំងការចូលរួមសង្គ្រាមជាមួយនឹង​រុស្ស៊ី ទើបការពិតបានលេចចេញជារូបរាងបន្តិចម្តងៗ។

នៅពេលនោះ មិនត្រឹមតែសម្រាប់វណ្ណៈអ្នកមានប៉ុណ្ណោះទេ Edo wazurai ថែមទាំងចាប់ផ្តើមរីក​រាល​ដាល​នៅ​ក្នុង​ជួរ​កង​ទ័ព​ទៀត​ផង។

ហើយបន្ទាប់មកមនុស្សប្រទះឃើញថា មូលហេតុពិតប្រាកដមិនមែនបណ្តាលមកពីបរិយាកាស ឬបណ្តាសា​នោះ​ទេ។

ប៉ុន្តែបណ្តាលមកពី… បាយស។

អាហាររបស់ប្រជាជនជប៉ុនកាលពីសម័យបុរាណមានលក្ខណៈសាមញ្ញ ដែលភាគច្រើនហូបបាយ ម្ហូប​គ្រាន់តែ​ជា​អាហារ​បន្ទាប់​បន្សំ​ប៉ុណ្ណោះ មិនថា​នៅទីណា​ក៏​ដោយ។ ទោះជាយ៉ាងណា បាយដែលអ្នក​មាន​នៅ Edo និងទាហាននៅក្នុងជួរកងទ័ពបរិភោគបែរជាខុសគ្នាបើប្រៀបនឹងអ្នកក្រ។

ជាក់ស្តែងអ្នកមានបរិភោគបាយដែលដាំពីអង្ករស ជាប្រភេទអង្ករដែលកិនយ៉ាងស្អាត ភ្លឺរលោង និងទាក់ទាញភ្នែកដូចអង្ករដែលយើងបរិភោគសព្វថ្ងៃនេះដែរ។ នៅសម័យនោះ ប្រជាជន Edo ហៅបាយសដែលទើបនឹងដាំថា “ginshari” – បាយប្រាក់ ដោយចាត់ទុកនោះជានិមិត្តរូបនៃអាហារ​ដ៏​បរិបូណ៍ គួរ​ឲ្យ​មាន​មោទនភាព។

ទោះជាយ៉ាងណា ស្រទាប់ខាងក្រៅ និងពន្លកអង្ករដែលកិនចោលបែរជាមានផ្ទុកសារធាតុសំខាន់​គឺ​វីតាមីន B1 ។ នៅពេលដែលបរិភោគបាយសខ្វះបន្លែ សាច់ និងគ្រាប់ធញ្ញជាតិផ្សេងទៀត រាងកាយ​ចាប់​ផ្តើម​ចុះខ្សោយបន្តិចម្តងៗដោយមិនដឹងខ្លួន។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ប្រជាជនជនបទ និងវណ្ណៈប្រជាជនធម្មតាច្រើនតែមិនមានប្រាក់ ដូច្នេះបរិភោគ​​អង្ករ​សំរូប ឬពេលខ្លះបាយលាយជាមួយស្រូវសាលី និងគ្រាប់ធញ្ញជាតិផ្សេងទៀត។ ដូច្នេះហើយ ពួក​គេ​កម្រនឹងកើតជំងឺដែលបណ្តាលឲ្យស្លាប់នេះណាស់។

សូម្បីតែ លោកមេទ័ពទី ១៤ នៃរបប Edo ក៏ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាទទួលមរណភាពនៅអាយុ ២១ ឆ្នាំ​ដោយ​សារ​ជំងឺ Edo wazurai ផង​ដែរ។

នៅក្នុងជួរកងទ័ព ផ្នត់គំនិតដែលថា “យ៉ាងហោចណាស់ទាហានគួរតែបានហូបបាយស” បានបង្ក​​ផល​ប៉ះ​ពាល់​ដោយ​អចេតនា ដែល​បណ្តាល​ឲ្យ​ជំងឺ​​កាន់​​តែ​​រីក​រាល​​ដាល​​បន្ថែម​​ទៀត។

ភាពសុខស្រួល នៅទីបំផុតបែរជាក្លាយទៅជាអាវុធសម្លាប់មនុស្ស។

សព្វថ្ងៃនេះ សម្រាប់ប្រជាជនអាស៊ី និងជាពិសេសប្រជាជនជប៉ុន អង្ករនៅតែជាអាហារចម្បង។ បាយសក្តៅក្រអូបឈ្ងុយមួយចានហាក់បីដូច​ជា​មិន​អាច​ខ្វះ​បាន​សម្រាប់​គ្រួសារ​នីមួយៗ។ ប៉ុន្តែ Edo wazurai លែង​មានទៀតហើយ ពីព្រោះអាហាររបស់មនុស្សកាន់តែសម្បូរបែប និងច្រើនជាងមុន។

រឿងរ៉ាវកាលពីសម័យនោះរំលឹកដល់យើងទាំងអស់គ្នាថា មនុស្សរស់នៅមិនមែនព្រោះតែភាពស្រស់​​ស្អាតខាងក្រៅ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ហើយ​ក៏​កុំ​រត់​តាម​ភាពហ៊ឺហាឥត​ឈប់​ឈរ។

ប្រសិនបើចង់រស់នៅប្រកបដោយសុខភាពល្អ អ្នកត្រូវតែបរិភោគអាហារឲ្យបានគ្រប់គ្រាន់។

ប្រសិនបើ​ចង់​រស់​ឲ្យ​បាន​យូរ ត្រូវ​រក្សា​តុល្យភាព។

កុំបរិភោគឲ្យតែបានៗ ចូរយើងទទួលទានអាហារដែលមានរសជាតិឆ្ងាញ់ និងធានាបាននូវជីវជាតិ​​ទាំង​​អស់​​គ្នា។

Abe Kengo