មិនដឹងថា “ឆៃ​ថាវ” បានក្លាយ​ជា​ពាក្យ​ដែល​គេ​ប្រើ​សម្រាប់​មើល​ងាយ​អ្នក​ដទៃ​តាំង​ពី​ពេល​ណា​ទេ?

មិនដឹងថា “ឆៃ​ថាវ” បាន​ក្លាយ​ជា​ពាក្យ​ដែល​គេ​ប្រើ​សម្រាប់​មើល​ងាយ​អ្នក​ដទៃ​តាំង​ពី​ពេល​ណាទេ?

សួស្តីប្រិយមិត្តទាំងអស់គ្នាដែលបាន និងកំពុងរៀនភាសាជប៉ុន ហើយតាមដានខ្លឹមសារអត្តបទថ្ងៃនេះ។

នេះប្រហែលជាពាក្យមួយដែលសាលាមិនបាន​បង្រៀន​អ្នក​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​តើ​អ្នក​ស្គាល់​ពាក្យ​ថា “大根脚 (daikon ashi)” ដែរ​ទេ?

វាមានន័យថា “ជើងធំដូចជាមើមឆៃថាវ​ស” ហើយ​ភាគ​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ជា​ការ​រិះ​គន់ ឬប្រមាថ​ស្រ្តី។

ដូច្នេះហើយ នេះជាពាក្យដែលមិនសមរម្យនោះទេ សូមកុំប្រើពាក្យនេះ។

ម្យ៉ាងវិញទៀត ពាក្យ “ashi” (ជើង) មានរបៀបសរសេរជាអក្សរ Han ចំនួនពីរ៖

• 足: មានន័យថាបាតជើង (Foot ជាភាសាអង់គ្លេស)
• 脚: មានន័យថាជើង (Leg ជាភាសាអង់គ្លេស)

ដូច្នេះអ្នកអាចចងចាំពីចំណុចនេះផងដែរ។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរឲ្យភ្ញាក់ត្រង់ថា កាលពីសម័យមុន ពាក្យនេះធ្លាប់ត្រូវបានគេប្រើដូចជាការសរសើរ។

កាលពីមុនវាមានន័យថា៖ “ជើងទាំងសងខាងស ស្រលូន និងស្អាត” ។

ដូច្នេះហេតុអ្វីបានជាវាប្រែទៅជាអត្ថន័យ “ជើងធំ” ទៅវិញ?

គេ​និយាយ​ថា មូលហេតុ​ចម្បងដោយសារលទ្ធផល​នៃ​ការ​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​របស់​កសិករ។

កាលពីសម័យមុន មើមឆៃថាវតូច។ តាមរយៈការបង្កាត់ពូជជាច្រើនដង មនុស្សបង្កាត់បានប្រភេទ​​មើម​​ឆៃ​​ថាវ​​ធំ ឆ្ងាញ់ និង​​ផ្អែម​​ដូច​​ដែល​​យើង​​មាន​​សព្វ​​ថ្ងៃ​​នេះ។

ជាពិសេស មើមឆៃថាវជប៉ុនមានទំហំធំ ផ្អែម និងមានជាតិទឹកច្រើន ដូច្នេះធ្វើឲ្យវាមានរសជាត់ឆ្ងាញ់។ ទាំងអស់នេះជាសមិទ្ធផលនៃការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់កសិករជប៉ុន។

ដូច្នេះមិនដឹងថាតាំងពីពេលណាពាក្យ “大根脚” ក្លាយជាពាក្យប្រមាថទៅវិញទេ?

ពាក្យនេះចាប់ផ្តើមត្រូវបានគេប្រើដូចជាការប្រមាថតាំងពីសម័យ Edo ដែលជាសម័យកាលរបស់​សាមូរ៉ៃ។

ពិតជាគួរឲ្យងឿងឆ្ងល់ណាស់ ព្រោះជនជាតិជប៉ុនធ្លាប់បានបង្កាត់ពូជមើមឆៃថាវមុននោះទៅហើយ ប៉ុន្តែ​រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ វាស្រាប់តែក្លាយជាពាក្យសម្ដីសើចចំអកអ្នកដទៃ​ទៅ​វិញ។

សព្វថ្ងៃនេះ ជនជាតិជប៉ុនគ្មាននរណាគិតថាពាក្យ “大根脚” ជាការសរសើរទៀតទេ ដូច្នេះសូមកុំប្រើ​ឃ្លា​នេះ​ជា​ដាច់​ខាត។

ម្យ៉ាងវិញទៀត នៅពេលដែលនិយាយពីមើមឆៃថាវ ខ្ញុំសូមចែករំលែកចំណេះដឹងដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍​មួយចំនួនដែលទាក់ទងនឹងប្រភេទមើមនេះ។

ជាទូទៅផ្នែកខាងលើមើម ពោលជាផ្នែកដែលនៅជិតស្លឹកគឺមានជាតិទឹកច្រើន និងផ្អែមជាង។ ផ្នែកពាក់កណ្តាលមើមរសជាតិមានតុល្យភាព។ រីឯផ្នែកខាងក្រោមមានជាតិទឹកតិចជាង មានរសជាតិហឹរ និងជាតិសរសៃខ្ពស់។

មើមឆៃថាវតែមួយ ប៉ុន្តែបែរជាមានបីស្រទាប់រសជាតិខុសគ្នា។ ដូច្នេះហើយ ប្រជាជនជប៉ុនច្រើន​តែ​​ចម្អិន​​ផ្នែកនីមួយៗដោយឡែកពីគ្នា។

ជាក់ស្តែងផ្នែកខាងលើមានរសជាតិផ្អែម និងជាតិទឹកច្រើន ដូច្នេះបរិភោគស្រស់ពិតជាឆ្ងាញ់ណាស់ ស័ក្តិសមសម្រាប់ធ្វើជាមួយសាឡាដ។ ផ្នែក​កណ្តាល​ស័ក្តិ​សម​សម្រាប់​ធ្វើ​សម្ល និង​ម្ហូប​ស្ងោរ។ ហើយ​ផ្នែក​ខាង​ក្រោម​មាន​រស​ជាតិ​ហឹរ ឈូសជាសរសៃរតូចៗបរិភោគជាមួយត្រីអាំងពិតជាឆ្ងាញ់ណាស់។

មិនត្រឹមតែមើមប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែស្លឹករបស់ឆៃថាវក៏ហូបបានដែរ។ អាចប្រើសម្រាប់ធ្វើជ្រក់ ឬ​ឆា​ជា​មួយ​ត្រី​សុទ្ធ​តែ​មាន​រស​ជាតិ​ឆ្ងាញ់។

ភាគច្រើនអ្នកដែលបរិភោគមើមឆៃថាវតែងតែចោលសំបក ប៉ុន្តែតាមពិតទៅសំបកក៏អាចបរិភោគ​បាន​ដែរ។ ហាន់ស្តើងៗ រួចឆាជាមួយប្រេងល្ង ឬទឹកប្រេងខ្យងសុទ្ធតែមានរសជាតិឆ្ងាញ់។

ការដែលប្រមាថស្រ្តីគឺជាសកម្មភាពអសីលធម៌ខ្លាំងណាស់។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង មើមឆៃថាវជាប្រភេទ​បន្លែ​ដែល​ស្ទើរ​តែ​មិនចោល​ផ្នែកណានោះទេ។ ប្រភេទ​អាហារ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​បែប​នេះ​បែរ​​ជា​យក​ទៅ​​ធ្វើ​​ជា​ពាក្យ​ប្រមាថ​អ្នក​ដទៃ​គឺ​ពិត​ជា​ហួស​ហេតុ និង​មិន​អាច​ទទួលយកបានឡើយ។

Abe Kengo