តើប្រជាជនជប៉ុនចូលបន្ទប់ទឹកច្រើនជាងអ្នកដទៃដល់ទៅ ៤ ដងមែនទេ?

ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ 08/01/2026 | 17:33 ល្ងាច

**ចំណាំ៖ សូមកុំអានខ្លឹមសារអត្តបទនេះពេលកំពុងបរិភោគអាហារ។

ខ្លឹមសារអត្តបទថ្ងៃនេះអាចនឹងមានលក្ខណៈពិបាកនិយាយបន្តិច យ៉ាងណាមិញ ខ្ញុំសុំអនុញ្ញាតចែករំលែករឿងនេះ។ រឿងនិយាយពីបរិមាណលាមករបស់ប្រជាជនជប៉ុន ជាអ្វីដែលបានធ្វើឲ្យជនជាតិអាមេរិកមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។

ជាទូទៅយើងតែងតែគិតថា៖

“លាមកកើតចេញពីអ្វីដែលយើងបរិភោគ ហើយបន្ទាប់មករាងកាយបញ្ចេញចោលក្រោយពេលដែលរំលាយអាហារ។ បរិភោគប៉ុន្មាននឹងបញ្ចេញចោលប៉ុណ្ណឹង មិនថាជនជាតិអ្វីនោះទេ គឺមិនខុសគ្នាប៉ុន្មានឡើយ” ។

ប៉ុន្តែជាក់ស្តែងមិនមែនដូច្នេះនោះទេ។

រឿងដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍នេះត្រូវបានរកឃើញក្នុងអំឡុងពេលសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ។

នៅពេលនោះ កងទ័ពជប៉ុនបានយកកោះ Guadalcanal នៅភាគខាងត្បូងប៉ាស៊ីហ្វិកធ្វើជាមូលដ្ឋានរបស់ពួកគេ។ កងទ័ពអាមេរិកបែរជាចង់ដណ្តើមយកកោះនេះ ដូច្នេះពួកគេបានបញ្ជូនចារកម្មទៅយកការណ៍ដើម្បីស៊ើបអង្កេតចំនួនទាហានជប៉ុន។

ទោះជាយ៉ាងណា សម្រាប់ជនជាតិអាមេរិកពិតជាពិបាកបែងចែកមុខរបស់ជនជាតិជប៉ុនខ្លាំងណាស់ ដូច្នេះមិនអាចរាប់ចំនួនទាហានបានទេ។

នៅពេលនោះ ចារកម្មអាមេរិកបានគិតឃើញមធ្យោបាយមួយគឺ ប៉ាន់ប្រមាណចំនួនមនុស្សដោយផ្អែកលើបរិមាណលាមកដែលបញ្ចេញចោល។

អាចនិយាយបានថា… ពិបាកអញ្ចឹងក៏រកនឹកឃើញដែរ។

ចារកម្មបានតាមដានដោយសម្ងាត់បរិមាណលាមកដែលត្រូវបានដឹកជញ្ជូនចេញពីបង្គន់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

ដោយផ្អែកលើបរិមាណលាមកនោះ ពួកគេបានគណនា និងសន្និដ្ឋានថា មានទាហានជប៉ុនរហូតដល់ ២.០០០ នាក់កំពុងឈរជើងនៅទីនោះ។

ភាគីអាមេរិកមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ដោយមិននឹកស្មានថាមូលដ្ឋានតូចមួយបែរជាអាចផ្ទុកទាហានបានរហូតដល់ ២.០០០ នាក់ ហើយក៏បានពន្យារការវាយប្រហារភ្លាមៗ។

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលការពិតត្រូវបានបញ្ជាក់ ចំនួនទាហានជប៉ុននៅទីនោះមិនដល់មួយភាគបួននៃចំនួននោះផង។ ពោលគឺមានចំនួនតិចខ្លាំងណាស់។

ហើយជាការពិតណាស់ បរិមាណលាមកជាមធ្យមរបស់ជនជាតិជប៉ុនម្នាក់នៅពេលនោះច្រើនជាងជនជាតិអាមេរិកបួនដង។

ស្តាប់ទៅដូចជាចម្លែកណាស់ ពីព្រោះជនជាតិអាមេរិកមានមាឌធំជាងជនជាតិជប៉ុន ដូច្នេះពួកគេគួរតែ “បញ្ចេញចោល” ច្រើនជាងទើបត្រូវ។ ប៉ុន្តែការពិតបែរជាផ្ទុយទៅវិញ។

ដូច្នេះហេតុអ្វីបានជាជនជាតិជប៉ុនបែរជាបញ្ចេញចោលច្រើនយ៉ាងនេះ?

មិនមែនដោយសារតែពួកគេមានចេតនាធ្វើដូច្នេះដើម្បីបោកបញ្ឆោតសត្រូវនោះទេ។ ព្រោះបើទោះបីជាចង់ក៏មិនមែនជារឿងដែលអាចធ្វើបាននោះដែរ។

ចម្លើយស្ថិតលើរបបអាហាររបស់ជនជាតិជប៉ុននៅសម័យនោះ។

ប្រជាជនជប៉ុនសព្វថ្ងៃនេះមានរបបអាហារច្រើនសម្បូរបែប ប៉ុន្តែអាហារចម្បងរបស់ជនជាតិជប៉ុននាសម័យសង្គ្រាមមានតែអង្ករ និងបន្លែប៉ុណ្ណោះ។ ទាំងនេះជាអាហារដែលសម្បូរទៅដោយជាតិសរសៃ។

ជាតិសរសៃមានមុខងារប្រមូលផ្តុំកាកសំណល់ក្នុងពោះវៀន ហើយបញ្ចេញចោលក្រោមទម្រង់ជាលាមក។ ដូច្នេះហើយ ភាគច្រើនលាមកដែលប្រមូលផ្តុំក្នុងពោះសុទ្ធតែត្រូវបានបញ្ចេញចោល។

ដូច្នេះប្រសិនបើគិតបញ្ច្រាស់ទៅវិញ មិនដឹងថាក្នុងពោះរបស់ជនជាតិអាមេរិកនាពេលនោះមានលាមកប៉ុន្មាននោះទេ។

លាមកដែលនៅសល់ក្នុងពោះវៀនធំនឹងត្រូវស្រូបយកទឹក ហើយប្រែទៅជារឹង។

ទោះបីជាទីបំផុតនៅតែត្រូវបញ្ចេញចោល ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាស្ថិតនៅក្នុងពោះរយៈពេលយូររហូតដល់ប្រែទៅជារឹង ដំណើរការរំលាយនឹងកើតឡើងក្នុងរាងកាយ។ ដែលបង្កើតទៅជាឧស្ម័ន ស្បែកស្រអាប់ និងមិនល្អសម្រាប់សុខភាពនោះទេ។

សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងអានអត្តបទនេះ ប្រសិនបើធម្មតាអ្នកបរិភោគតែសាច់ ហើយមិនចូលចិត្តបន្លែ តើអ្នកទាំងអស់គ្នានៅតែបញ្ចេញចោលជារៀងរាល់ថ្ងៃជាមួយនឹងបរិមាណលាមកសមស្របដែរទេ?

សូមយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះរបបអាហារ ដោយរួមបញ្ចូលបន្លែបៃតង និងផ្លែឈើឲ្យបានច្រើន ដើម្បីរក្សាប្រព័ន្ធរំលាយអាហារឲ្យមានសុខភាពល្អ។

Abe Kengo